سراجِ منیر — Page 95
روحانی خزائن جلد ۱۲ ۹۷ سراج منیر ساقی من هست آن جان پرورے محو روئے اوشدست این روئے من منکه می بینم رخ آن دلبری جان فشانم گر دہر دل دیگرے ہر زمان مستم کند از ساغری ہوئے او آید ز بام و کوئے من بس که من در عشق او هستم نهان من همانم من همانم من همان جان من از جان او یا بد غذا از گریبانم عیان شد آن ذکا احمد اندر جان احمد شد پدید فارغ افتادم بدو از عز و جاه اسم من گردید آن اسم وحید مه من چون منی سر بتابد زان آن منم کاندر ره آن سروری شیخ گر بارد بکوئے آن نگار گر ہمین کفر است نزد کین ورے دجال و العین کا فرم گفتند و دل ز کف و از فرق افتاده کلاه لعنت حق بر بر من این بهتان که من زان آستان تا فتم سر این چه کذب فاسقان گمان دشمنی در میان خاک و خون بینی سرے آن منم کاول کند جان را شار خوش نصیبے آنکه چون من کافرے من ندانم این چه ایمان ست و دین ایں طبیعت ہائے شان چون سنگ هاست در بر شان گردلے بودے کجاست کار اینان ہر زمانے افتراست یار اینان ہر دے حرص و ہوا ست دل پر از خبث است و باطن پر زیر صحت نیست از ایشان دور تر صحت نیست چو باشد در دلے بر گل صدق اوفتد چون بلبلے شرارتها نمی بندد میان ترسید از دانائے اسرار نهان لیکن ایں بے باکی و ترک حیا افترا افترا افترا ایں نہ کار مومنان و اتقیاست این نه خوئے بندگان با صفاست ہر کہ او ہر دم پرستار ہوا من چسان دانم که ترسد از خدا خویشتن را نیک اندیشیده اند ہائے این مردم چه بد فهمیده اند اتباع نفس اعراض از خدا بس ہمین باشد نشان اشقیا بر بر بر