اِعجاز احمدی

اِعجاز احمدی — Page 308

روحانی خزائن جلد ۱۹ ٣٠٦ مواهب الرحمن منه الأثر، أجَلتُ فيه بصرى، وكررت فيه نظرى، فإذا هي الآية الموعودة نگاه کردم چه می بینم که این و با همان نشان من است که وعده شده بود۔ والعدة المعهودة ۔ ثم إن الطاعون قلل المعادين، وكثر حزبنا المستضعفين، و وعدہ عہد کردہ شدہ۔ پس طاعون دشمنان را کم کرد و گروه ما را که ناتوان شمرده بودند بیفزود حتى إنهم صاروا زهاء مائة ألف أو يزيدون ۔ وأما في هذه الأيام فعدتهم تا این که آن گروه از یک لک زیاده شد ولی دریں روز ہا شمار ایشان قريب من ضعفها، وإن في هذه لآية لقوم يتدبّرون ۔ والذين اعتنقوا الحسد دو چند آن شمار گردیده است و هر آئینه درین ترقی نشانی است برائے اندیشه کنندگان و آنانکه بغلگیر شدند کینه و حسد را۔ والشحناء ، فهم يؤثرون الظلام ولا يؤثرون الضياء ، وقد انتقشت الضغائن اوشان تاریکی را اختیار می کنند و روشنی را ترک میکنند - وکینہ و دشمنی پنهانی در طبیعت ہائے والأحقاد على قرائحهم من الابتداء ، وهي شيء توارثه الأبناء من الآباء ۔ وترى ایشان از ابتدا نقش پذیر شده و آن چیزیست که پسران از پدران میراث یافته اند و آنچه در فيهم موادًا سُمِّيّة من البخل والعُجب والرياء ، ما سمعنا نظيرها في قرون طويلة طبیعت ایشان از بخل و خود بینی و خودنمائی دیده می شود مثل آن در زمانہ ہائے دراز نشنیده ایم ۸۸ وأزمنة ممتدة في قصص الكفار والأشقياء ووالله كفى مِن عَلَمٍ على قرب در قصہ ہائے کافران و بدبختان و بخدا وجود این عالمان گواه و نشان القيامة وجود هذه العلماء يقربون أهل الدنيا ليُكرموا عندهم، ولا يقربون کافی است بر قرب قیامت نزدیک اہل دنیا می روند که نزد ایشان عزت داده شوند و نزد التقوى ليُكرموا في السماء ۔ وقع الإسلام في وهاد الغربة وهم ينامون على تقوی نمیروند تا در آسمان عزت داده شوند اسلام در مغاک غربت افتاد وایشان بر بساط الراحة، وديست الملة وهم يراؤون بالعمامة والجبة والعصى الجميلة بستر راحت خواب میکنند و ملت پامال شد و ایشان خود را با عمامہ وجبہ وعصا ہائے خوب