براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 20
روحانی خزائن جلد 1 ۲۰ براہین احمدیہ حصہ اول بعد زان آن نور دین و شرع پاک شد محیط عالمی چون چنبری خلق را بخشید از حق کام جان وا رہانیده ز کام اژدری یک طرف حیران از و شاهان وقت یک طرف مبہوت ہر دانشورے نے بعلمش کس رسید ونے بزور شکستہ کبر ہر متکبری در او چه میدارد بمرح کس نیاز مدح او خود فخر ہر مدحت گرے و از خیال مادحان بالاترے هست او در روضه قدس و جلال اے خدا بروے سلام مارسان هم برا خوانش زہر پیغمبرے ہر رسولے آفتاب صدق بود ہر رسولی بود مہر انورے ہر رسولی بود ظلے دین پناہ ہر رسولے بود باغے مثمرے گر بدنیا نامدے ایں خیل پاک کار دین ماندے سراسر ابترے ہر کہ شکر بعث شان نارد بجا امنے ہرگز نبوده هست او آلائے حق را کافرے آن همه از یک صدف صد گوهراند متحد در ذات و اصل و گوہرے در جهان کاندران نامد بوقتے مندرے اول آدم آخر شان احمد ست اے خنک آنکس که بیند آخرے انبیا روشن گهر هستند لیک ہست احمد زان ہمہ روشن ترے ہر یکی از راه مولی مخبری هست اصل علمش از پیغمبری آن ہمہ کان معارف بوده اند هر که را علمی از توحید حق است آن رسیدش از ره تعلیم با گو شود اکنون زنخوت منکرے ہست قومے کج رو و ناپاک رائے آنکہ زین پاکان ہمی پیچد سرے دیده شان روئے حق هرگز ندید بس سیه کردند روئے دفترے بر چشم و گریزان از خوری شور بختے ہائے بخت شان به بین ناز بر