براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 19
روحانی خزائن جلد 1 ۱۹ براہین احمدیہ حصہ اول آفتاب و مه چه میماند بدو در دلش از نور حق صد نیری یک نظر بہتر ز عمر جاودان گرفتد کس را بر آن خوش پیکری منکه از حسنش همی دارم خبر جان فشانم گر دہر دل دیگرے یاد آن صورت مرا از خود برد ہر زمان مستم کند از ساغری می پریدم سوئے کوئے او مدام من اگر میداشتم بال و پرے لاله و ریحان چه کار آید مرا من سرے دارم بان روے وسرے خوبی او دامن دل می کشد موکشانم می برد زور آورے دیده ام کوہست نور دیده ها در اثر مهرش چو مہر انورے تافت آن روئے کزان رو سر نتافت یافت آن درمان که بگزید آن دری ہر کہ بے او زد قدم در بحر دین کرد در اول قدم گم معرے امی و در علم و حکمت بے نظیر زین چه باشد حجتی روشن ترے کز شعاعش خیره شد ہر اختری آن شراب معرفت دادش خدا شد عیان از وے علی الوجه الاتم جوہر انسان که بود آن مضمرے ختم شد برنفس پاکش ہر کمال آفتاب ہر زمین و هر زمان لا جرم شد ختم ہر پیغمبری رہبر ہر اسود و هر احمرے مجمع البحرین علم و معرفت جامع الاسمین ابر و خاوری چشم من بسیار گردید و ندید چشمه چون دین او صافی ترے سالکان را نیست غیر از وی امام رهروان را نیست جزوے رہبرے جائے او جائے کہ طیر قدس را سوزد از انوار آن بال و پری آں خداوندش بداد آن شرع و دین کان نگردد تا ابد متغیری تافت اول بردبار تا زیان تا زیانش را شود درمان گرے