براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 373
روحانی خزائن جلد 1 ۳۷۱ براہین احمدیہ حصہ چہارم گر نیابند راه آن دلبر سے بولیوں میں انسانی تصرف کا ثبوت ملتا ہے۔ سو واضح ہو کہ یہ وہم سراسر ۳۱۸ از غمش جان کنند زیر و زبر ـــه حاشيه بقيه۔ ن نمبراا لذت خود از دل آرام رنگ میدارند بدرد و از ره نام ننگ میدارند می بینند حسن در روئے زرد می بینند تو که چون خر به گل فرومانی ہمت آن یلان چه میدانی سهل باشد حکایت از غم و درد داند آن کس که رو بغمها کرد آفرین خدا بر آن جانی که ز خود شد برائے جانانی منزل یار خویش کرد به دل و از هوا با رمید صد منزل از خودی در شد و خدا را یافت گم شد و دست رہنما را یافت تو چه یابی که غافلی زین راه و از جلال خدا نه آگاه ہمہ کارت بعقل خام افتاد ہمہ سعی تو نا تمام افتاد ہمچو طوطی همین سخن یا دست که بشر عاقلست و آزادست اے کہ دیوانہ پئے اموال وه که در کار دین چنین اهمال روئے دل را بجانب دیں کن فکر آخر غم نخستین کن حصر تو بر قیاس در همه حال هست بر حمق تو یک استدلال تا نه فرمان رسید با علانی تا نه حکمی شود ظہور پذیر چون شود کس مطیع فرمانی چون توانی شدن مطیع امیر تا نه گردد کسے ز حق مامور تا نیاید اشارتی زنگار فرق در سرکش و مطیع خدا کفر و ایمان چسان کنند ظهور چه برآید زدست عاشق زار جز بحکمش چسان شود پیدا پس وجودش بجو نخست اے مست شرط تعمیل حکم چون حکم است درنه این دعوی غلط بگذار که روم زیر حکم آن دادار خود تراشیدن از خودی فرمان آن نہ حکم خداست اے نادان نہ بعرف است و نے بعقل روا که شود ظن خویش حکم خدا ۳۱۵