انجام آتھم

انجام آتھم — Page 154

روحانی خزائن جلد ۱۱ اولد مكتوب احمد ۱۵۴ التوفى يؤخذ من الاستيفاء ، وفيه إشارة إلى أخذ شيء بعد الإماتة والإفناء ، والأخذُ رود کسانی ست که دهر یه هستند و بعد از مردن قائل بقاء ارواح نیستند - چرا که لفظ توفی از لفظ استیفا ماخوذ است و درین يدل على البقاء ، فإن المعدوم لا يؤخذ ولا يليق بالأخذ والاقتناء۔ وهذا من العلوم اشارہ بسوئے این معنی است که بعد از میرانیدن چیزی در دست با قیمانده است و آنچه بدست آید آن چیز موجود ہے الحكمية القرآنية، فإنه رجع القوم إلى لسانهم المباركة الإلهامية، ليعلموا أن باشد نه معدوم چرا که معدوم این لیاقت ندارد که او را گرفته شود یا جمع داشته آید زیرا که معدوم چیزی نیست و این امر از الأرواح باقية والمعاد حقّ، ولينتهوا من عقائد الدهريين والطبيعين۔ علوم حکمیه قرآنیه است چرا که قرآن قوم عرب را بسوئے زبان شان کہ مبارک والہامی اس است توجه داد تا بدانند که ارواح فلما كان الغرض من استعمال هذا اللفظ صَرُفَ القلوب إلى بقاء الأرواح باقی خواهند ماند و معاد حق است و تا که از عقائد دہر یہ وطبعیه باز مانند پس چونکہ غرض از استعمال این لفظ همین بود که فمعنى التوفى إماتة مع إبقاء الروح، فخُذ الحق واتق طرق الجناح۔ ولا يجادل في هذا تا دلہا را بسوئے بقاء ارواح توجہ دہانیده شود۔ پس ازین سبب معنی توفی میرانیدن مع باقی داشتن روح است۔ لما كان الملحوظ في معنى التوفي مفهوم الامانة مع الابقاء، فلأجل ذلك هر گاه که ملحوظ در معنی توفی میرانیدن مع باقی داشتن روح بود پس برائے ہمین سبب این ☆ لا يستعمل هذا اللفظ في غير الانسان، بل يستعمل في غيره لفظ الاماتة والاهلاك لفظ در غیر انسان مستعمل نمی شود بلکه در غیر انسان لفظ امانت و اہلاک وافتاء استعمال می یابد - مثلاً والافناء۔ مثلا لا يقال توفى الله الحمار، أو القنفذ والافعى والفأر، فان این نمی گویند که خدا تعالیٰ فلان خر را وفات داد یا سنگ پشت یا مار یا موش را متوفی کرد چرا که ارواحها ليست بباقية كأرواح الآدميين۔ ارواح این چیز ها مثل ارواح آدمیان باقی نخواهند ماند۔