انجام آتھم — Page 155
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۱۵۵ مكتوب احمد إلا الجاهل الذى لا يعلم العربية، أو المتجاهل الذي يُغرى من خبثه العامةَ ۔ وَمَن ۱۵۵ پس حق را بگیر و از راہ ہائے گناہ پر ہیز ۔ و پیچ کس در ین بارہ بجز جاہلے کہ عربی نداند خصومت نخواهد کرد۔ یا انتصب لإزراء هذا الكلام، وقام للتكذيب والإفحام، فعليه أن يعرض في هذا کسیکه دانسته خود را جاهل نماید و مردم را از خباثت خود بر انگیز د۔ و ہر کہ برائے عیب گیری این کلام بایستد و برائے الباب شعرًا من أشعار الجاهلية، أو كلامًا من كلم فصحاء هذه الملة تکذیب و لا جواب کردن قائم شود ۔ پس بذمه این خصومت کننده است که بتا ئید دعوی خود شعری از اشعار وإن لـم يـفـعـلـوا، ولـن يـفـعـلـوا ، وَلَم ينتهوا من الشرارة، فقد جمعوا لعنتين جاہلیت پیش کند ۔ یا کلامی از کلمات فصحاء این ملت بنماید و اگر این مردم چنین نکنند و هرگز نخواهند کردونه از الأنفسهم بشامة النفس الأمارة۔ اللعنة الأولى أنهم ما صدقوا قول خير البرية شرارت باز آمدند پس برائے نفس خود دو لعنت را جمع کردند لعنت اول اینکه ایشان قول رسول اللہ صلی اللہ علیہ وسلم را باور وما اطمأنت قلوبهم بشهادة إمام الملة، واللعنة الثانى أنهم فتشوا اللغة شاكين نکردند ولعنت دوم اینکه ایشان در حالت شک تفتیش لغات کردند باز بحالت نومیدی و بدان ندامتے ثم رجعوا يائسين بالندامة التي هي تشابه عذاب الهاوية، ثم قعدوا مخذولين۔ رجوع کردند که عذاب جهنم را می ماند ۔ واعلم أن أحدًا من رجال ذي غيرة، لا يقف متعمدا موقف مندمة، إلا الذي و میدانم کہ کسے از مردان ذی غیرت بر جائے کہ ازان ندامت آید نخواهد ایستاد ۔ مگر کسے کہ از نفس خود نزع عن نفسه ثوب حياء وإنسانية، ورضى بكل تبعة ومعتبة، وألحق نفسه جامه حیا و انسانیت برکشید و بہر عقوبتے وعتابی راضی شد و نفس خود را بانان آمیخت که زیان کاران بالخاسرين الملومين۔ وما تُجادلونني في لفظ التوفّى إلا من السفاهة، فإنّي أعلم ما لا و ملامت برداران اند و با من در لفظ تو فی محض از راه سفاہت خصومت میکنند - چرا که من چیز ها می دانم