انجام آتھم — Page 89
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۸۹ مكتوب احمد التام وأكمل الأيام، يدخل في الغلمان والخدام، ويستخدمه شَكِسٌ زُعُرُورٌ من ۸۹ وجوان می گردد و روز ہائے خوردسالی را با تمام می رساند در نوکران و چاکران داخل کرده میشود و شخصی اللئام، أو يؤخذ قبل البلوغ ويباع كالأنعام ثم يحمل متاعب الخدمة نهایت بدخو شریر النفس او را خدمتگار خود میگرداند۔ یا قبل از بلوغ همچو چار پایان فروخته میشود باز تکالیف مع شوائب الوحدة۔ وقد يلجئه صفر اليد إلى كافر سَمَادٍ لطلب سداد، فيأتيه | خدمت را با کدورتہائے تنہائی می بر دارد و گاہے تهیدستی او بسوئے کافرے سرکش میکشد تا قوت خود حاصل كسجاد ولو كان أبا فرعون وشدّاد، فيدخل في خدمه كالعبيد من العوز کند۔ پس ہمچو سجده کنندگان پیش او می آید اگر چه او پدر فرعون و شداد باشد۔ پس ہمچو غلامان در خادمان او المبيد۔ وربما يسبّه مولاه ويضربه، أو يدير عليه عصاه فيجنبه، ويؤاخذه داخل میشود۔ و این همه باعث درویشی کہ ہلاک کننده می باشد پیش می آید و بسا اوقات آقائے اور على أنه لم غاب لطرفة عين أو فر ، وهو إذ ذاك صبي أبله لا يعلم الخير | او را میزند وعصائے خود بار بار برو فرومی آرد۔ بعد یکہ استخوان ہائے پہلوے او را می شکند ۔ و او را سخت میگیرد که ولا الشر، ويقال مثلا: أَخُث في الشفيّة، فإن لم يُحْسِن الفعل فيلطمون چرا یکدم از پیش او غائب شد و بگریخت ۔ حالانکہ او دران زمانہ طفلی ساده لوح است که نیک و بد را نمی شناسد أو يتهرون على الخطية، ولا يرضون بأن يأكل، وأكله يُغضب المحفل و او را مثلاً میگویند که زیر دیگران اپلہ بنہ ۔ و چون این کار را نیکونکند پس بر روئے او طمانچہ می زنند یا ازین خطا ولو أكل أدنى الطعام وطَهُفَلَ، ويفتشون النطَفَ، ولا يوجد من عطف۔ فيلقى بعصا او را مجروح می کنند و راضی نمی شوند که چیزی بخورد و خوردن او مردمان محفل را در غضب می آرد من كل جهة التَرَحَ والبَرَحَ، ولا تلقى الفَرَحَ، فقد يُضرب على سحق الأبازير على المداك اگر چه ادنی طعام بخورد و اگر چه برار زن ہمیشہ کفایت کند و نخواهد که مدت العمر بجزنان ارزان چیزے دیگر خورد وقد يلطم على مكث في الاستتاك يـؤتـونـه ما خلف من كدادة المطعومات، و هر دم در عیب گیری او مشغول میباشند و کسے نمی باشد که برو مهربانی کند۔ پس از هر سوغم و