البلاغ

البلاغ — Page 445

روحانی خزائن جلد ۱۳ لدلد ترغيب المؤمنين و تراى منازل مزدانة بـابـهـج الزينة۔ ولا خوف ولا فزع ولو مررنا على اسود خوشحالی معطر اند و می بینید که منزلها به خوش ترین زینت با آراسته اند و هیچ خوف و فزع نیست اگر چه العربية ضربت خزى الفشل على الظالمين۔ وضاقت الارض على المرجفين | برشیران بیشه ها بگذریم - برستمگاران بزدلی طاری است و بر دروغ گویان و باطل پرستان زمین تنگ المبطلين۔ و نعیش مستریحین آمنين۔ فاى ظلم كان اكبر من هذا الظلم ان لا است و ما در امن و راحت می گذرانیم پس کدام ظلم از میں ظلم بزرگتر است که این دولت محسنه را شکر نشكر هذه الدولة المحسنة۔ ونضمر الحقد والشر والبغاوة۔ أهذا صلاح بل گذار نباشیم و کینه و بغاوت را در دل داریم آیا این کار نیک است بلکه بدکاری است اگر شمارا عقل فسق ان كنتم عالمين۔ فويل للذين يبغون الفساد۔ ويضمرون العناد۔ والله لا باشد ۔ پس براں مردم واویلا است که فساد می خواهند و در دل عناد را پوشیده می دارند و خدا تعالی فساد يحب المفسدين۔ انهم قوم ذهلوا آداب الشكر عند رؤية النعمة وانساهم | کنندگان را دوست نمی دارد۔ ایشاں قومی هستند که آنچه در وقت دیدن نعمت شکر باید کرد آداب آں الشيطان كلّ ما نُدِب عليه من امور الشريعة۔ وجاؤ شيئا ادا۔ وجازوا عن فراموش کرده اند و شیطان ایشاں راہمہ آں چیز ہا کہ تاکید شریعت براں ہا رفته بود فراموش کنایند و القصد جدا ۔ و ما بقى فيهم الا حمية الجاهلية۔ وفورة النفس الابية۔ ولا کارے عظیم تعجب انگیز نمودند و از میانه روی دور افتادند و بجزر جمیت جاہلیت و جوش نفس چیزی در ایشاں يمشون كالذى خشى و دلف۔ ولا يخلعون الصلف۔ ولا يذكرون ما سلف في باقی نمانده ۔ و ہمچو کسے روش شان نیست که می ترسد و آهسته می رود و دور نمی کنند عادت لاف زدن را و زمن خالصة مغشوشين الم يعلموا ان الشكر لاهله من وصايا القرآن آنچه در عہد سکھاں گزشت یاد نمی دارند آیا نمی دانند که شکر آں کسے کردن کہ اہل شکر است از وصیتہائے و اكرام المحسن مما نطق به کتاب الرحمن و ان الدولة البرطانية قد قرآن است و اکرام احسان کننده چیزی است که کتاب الله بداں ناطق است ۔ و ایں دولت