البلاغ

البلاغ — Page 444

روحانی خزائن جلد ۱۳ ترغيب المؤمنين عنقه من العناد كالاصادق و اهل الوداد۔ وتبدّى الاساود كاعوان الناد۔ و از عناد پیچیده بود همچو دوستان او را یافتیم و ماران سیاه همچونخواران که در وقت سختی و رنج مدد می کنند ظاهر قلب عُجرنا و بجرنا و نقل الى الصلاح والسداد۔ و نَضَرُنا بدولة جاءت شدند و ظاهر و باطن ما متغیر کرده شد و سوئے درستی و صلاحیت منتقل کرده شدیم و بدولتی تا زه کرده شدیم كعهاد عند سنة جماد ۔ فرأت هذه الدولة دخيلة امرنا ۔ و اطلعت على کہ ہمچو آں باراں آمد که در وقت خشک سالی می آید - پس این دولت باطن حال ما را بدید و بر گداختن ذوبنا و ضمرنا ۔ فآوتنا و رحمتنا۔ و واستنا و تفقدتنا۔ حتى عاد امرنا الى ولاغری ما مطلع شد ۔ پس ما را جا داد و غمخواری نمود و تفقد حال ما کرد۔ بعدے کہ کار ما بعد عذاب نعيم۔ بعد عذاب اليم۔ فالأن نرقد الليل ملاء اجفاننا۔ ولا نخس ولا وخز دردناک سوئے تنعم عود کرد پس اکنوں بسیری چشم می چسپیم بحالیکہ نہ گزندے و نہ سوز شے شامل حال لابداننا تغرد في بساتيننا بلابل التهاني و النعماء ۔ مايسة على دوحة الصفاء ماست - بلبلان در باغ با غلغل مبارکبادی و تنظم می اندازند بحالیکه بر درخت صفاء وقت می خرامند بعد بعد ما كنا نصدم من انواع البلاء۔ فانصفوا اليس بواجب ان نشكر دولة | زانکه تختہ مشق گوناگون بلا با بودیم پس انصاف کنید آیا واجب نیست که شکر آں سلطنت کنیم که خدا جعلها الله سببًا لهذه الانعامات ۔ و اخرجنا بيديها من سجن البليات۔ تعالیٰ اور ا موجب این انعا مہا گردانید و ما را بهر دو دست او از زندان بلا ہار ہائی بخشید آیا بر ما این حق اليس بحق ان نرفع لها أكف الضراعة والابتهال۔ ونحسن اليها بالدعاء كما نیست کہ ما برائے ایں سلطنت کفہائے تضرع و عجز و نیاز در حضرت باری تعالی بگستریم و به دعا بدیں احسنت الينا بالنوال۔ فان لنا بها قلوبًا طافحة سرورًا و وجوها متهللة و | سلطنت نیکی کنیم چنانچه او با ما نیکی کرد چرا که ما را بوسیله آن دلها از خوشی پُر هستند درد با از شادمانی مستبشرة حبورا و ايامًا مُلئت امنا و حُرّيّة۔ وليالي ضمخت راحة و لهنيةً۔ خندان و شگفته هستند و روز ها هستند که از امن و آزادی مملو اند و شب ها هستند که از راحت و