دُرّ مکنون — Page 75
دستان شد دل و تن جا نیم سر بر آورد از گریبانم آرزو آیدش بدل صد بار نه گر از مرگ خوش نگرد دیار جان خود رافدا را و بکند هر که در کف رضا ئے او بکند د انکه کا فربود شب روزش میرود در هوا دین سوزش بیم دارد که جاه و دولت شمال نشود کم نه رو نهد بزوال ترسید از غم چنانکه پیش از گرگ بے خبر زان غمی که هست برگ نے پرستی ہزار دیو و پری نگرش بگذارد ہے بے خطری گردید نیم دا نه خشخاش هم در بینجا طلب کند پاداش گر نور سے خیال عیش مدام کس نکردی پرستش اصنام مان زیمی سر از تو این بر بیماری زبان بهینه دین نه مقصد بود خامشی بهتر است زان گفتار که نه گوئی ز جانب دادار روز حشر است روز سخت خطیر گر خرد ست راه پاکان گیر ا من عجب دارم از صفا جوئی تاز صیقل دے جفا نبری راحت از زنگ سالہا نبری بور پیراہن کسے بوئم محرمے کو کہ پیش او گویم دل ندارم دل صفا چه بود من که خود نیستم مرا چه بود بد ترم نه اینکه عیب من دانی او نراند اگر چه تورانی چشم و خورشید داد و عقل و کتاب آن یک از آسمان و هم از آب آفتاب و کتاب از بالا از زمین عقل و دیده بینا