دُرّ مکنون — Page 69
فرخا باز این چه خوفائی است خیر باشد چه هرزه سودا است ہم کم کن که و هم است نبودن عاقل از و هم میشود عنوان بہت آمد که روز غم تابی تا ازین درد و غم فرح پایی ہر کے راہبر سے کاری ساخت میل آن کار در ولش اند است ہر گرامیل و اد جانب خویش نتواند کسش گرفت زیپیش کار تقدیر بین که منعک خام چشم باز است دفتر در دام اے ز تو سوختہ دل و جب گرم یک نظر کن بحال من از گرم مخلصان دائم اند در غم و بیم جان بکف ہم امید لطعن کریم معرفت یک سخن زمین و نه کم کاش باشد که که جوید سهم در پیچو ابر در دی دیده هموا اب گندم طاقت آن کس که صبر کنم گرنه فضل خدا بگیر دوست مالی بر کار ما که روز و شب است یا رب این نفس ما با نگذار یک دے کا رہا ہما مسپار ہر کہ رسوائے عشق او باشد هر بلا نعمتی برو باشد خاطرت سخت بہت چرا یا مگر دل نسوز وت پے کا کا فری بد شماره و بد کردار در سخن بهیا شود یک بار هر که شوید دو دست خود ز جهان برادش همے رود دوران ہر کہ شد از مراد نا بے زار بر مرادش ہے رو و سم کار چون گذاری مراد کا ہے یار بر مرا د دولت رو و سمیر کار گر ترا بر هوس نظر با شد هر دمے کا بدت بسته باشند