دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 66

여버 تا نہ نالہ کے بیجند و نیاز آن در بے نشان نگردد باز ذکر بیدرد و نیش غم خورده فرق افسرده است دل برده ہر نظر کا ندران بدی دانی بازدارش اگر تو بتوانی چون زکاری بر سند آن دلدار روسیا هی است ثبت آنکار خاک بر لاتے کہ پیوندت بگسلاند زیار دل بندت ہر دے حال و طور دل دریاب که بماند صفا چو قطره آب نے در و جوش عبارت نہ بکین کے باستکبار نانه مووی کے فرومانده از طریق خدا دل نهاده بعشرت دنیا الے بفکر متاع و منصب جا ہر کہ افتاد بهر او در خاک زود بینی رسیده تا افلاک تا نه بینی بجنگ خطره جان کے شود نام تویل میدان جاه دنیا و دین بجانبازی است نه چنین سهل گردن افرازی است آنکه از عشق نبودش رنگی دل نباشد مگر بود سنگی روازان یا ر چون بگردانی سنگ و فا میکند تو انسانی شہر راہے تو و لبرا چه کنم چون بدشت است آہوئے ختم هر چه اندازدت زیاد جدا باش زین کار و بار جدا آب آید به پستی از بالا همچنین آنکه گوهر والا کبر بد بر و نخوت شان به گریت خودستانی دلیل ہے ہر سیت سرکشیدن بلند نا دا نیست بر خلاف سرشت انسا نیست