دُرّ مکنون — Page 65
५० رزق را رزق هم در اشتاب زانکه گندم منی زید بے آب روز و شب جهد و کوششه باید تا بدلداره راه باشید بگذرد گرم و سرد این دنیا جهد در دین کن سے نجسته لقا فکر دنیا بجان کند نا مرد جان کنند روز وشب بدین نغم درد ناگهان میرود بنا هنگام کا رابتر بماند و نان خام کارونیا کار دنیا چو میز ندره دین بر چنین کار و بار صد نفرین لاجرم مرد عارف و کامل تر بر معاش دنیا دل بهر دنیا نباشدش غم و سوز می بود چون مسافران و سه روز بگذار در زمان عم بنشاط کہ نہ جائے تنعم است، رباط گر کسے را خدا دید توفیق بر جهد زین چه عتیق و چه عمیق رو بمالد بدر گیش بر خاک جامعه دل کند ز صد جا چاک کوشد از جان که بر جهید از چاه پشت پا بر زند منصب و جاه دولت تست ذکر عز و جل نے عمارات باغ و کاخ و محل گر ترا از گنه رسد درد سے رودھائے تنخواہ از مردے اب بجنبید تمام مردان که به بند رحم یزدان را اوفتاده بخاک کوچہ یار دور از خان و مان پئے دلدا کے سر پوش نے زیا خبری در سر داستان بخاک سے پاک دل باش در ره آن پاک تا د سندت مقام برا فلاک در پلیدی کجا بپاک رسی نرسی گرچه تا بلاک رسمی :