دُرّ مکنون — Page 56
۵۶ روئے آئینہ عاریت باشد کس چرا دل بهر زه بنجر ار شد تا رفت از دست آشنایم از کار برفت دست و پایم آنکس که دید بوصل جان ۱۲ در بهجر چه حال باشد آن ۱۲ در حقیقت عشق جور معشوق بد نمی آید این قدر لیک ہم نے شاید ہر بلا ازرہ ہو آمید خاک در دیدہ ہونس باید خفته و مرده را یک انگار زنده آنست کان بود بیدار هر که سرتا بد از محبت دوست من سبب ما خلاف مذهب است گر فراق تو اتفاق افتد در تن و جان من فراق افتد بر سرم شور و اعطان نیزد چون بیجا نیست دل چه زان نیزد چون به بینم که در تنے جان نیست هیچکس در نهان مسلمان نیست اندران دال که در دیار افتاد از همه شغل و کار و بار افتاد برنده بست زار نے لف عنبرین بو در میان من و عدم موئے در کنارم بیا کہ بے تو بتا دور سست از کنار کشتی ما سوئے من نشین کہ بے تو شبے بر زمینم نہ سود پہلوئے نہ اسے کہ ہر لحظه در دلم ہستی بکنار آبعالم مستی قصه کو ته پس از زمان در از بر سر مین گذشت آن ثبت نازه گرچه از تست مردم انگارے بار جورت می کشم باب ہے