دُرّ مکنون — Page 175
تو دل مرسنجان زگردش دوران که نماند جهان باکس یکسان چه هنی پیش تو کنیم بیان تو که دانسته میشوی نادان نیست در عشق تو ز خود خبرم هم عالم ازین خب دارد منکه با شدم که آن سمن بنے کند از رحیم یا د کچھ سنے ہمہ تدبیر با کنیم مگر چه کند کسی بگرد من اختند گر نباشد فدائے جانانم بچه کار آمد این دل و جانم بخت یاری دید گر آید بار رو نما ید طرب برائے نگار دلبر ا جائے در کنارم کن تکیه بر سینہ فگارم کن سوختم از فراقت اسے لدار آب بر آتشم زن از دید آ ہر دم از عمر کے رود بر باد مگر آن دے کہ بگذرد دریاد درد سر کوئے یار گم شد ایم یار چون باده با چونم شده ایم دل ندارد ہوئے ہند نگاه قطعه تا کجا دارمش به بند نگاه عاشقان شاه هفت اقلیم اند چون معشوق خود کنند نگاه به طفیل متد تو مے داریم نظر سے بر تر و ملت زنگاہ از زر و مال بگذشتیم ندی کے کنیم سوئے خرف خرف چندگاه بار مندی کاش بودے اگر دل دیگر دل ز فرمان من برفت بدر خود ندانیم دآشنائی را فرد چه گنا ہے نہم دریا را از که دیگر و نا امید کنیم جان برفت و خبر انگر د هرا گویم آن دو آن دوست است خوانداد تا هم از لاف ها کنم دلشاد دل نهادهم به طعنه اغیار ایون نیاید زما شکیب با زیار زما -امحمد