دُرّ مکنون — Page 170
16٠ ایکہ ہے تو دلم تپ رہردم چون بدردم تپد دل تو نہ ہم آخر ا بے یار بیوفائی چند کس ز احباب بگسلد پیوند منکه از شور عشق مجنونم پسند مردم اثر کند چونم متعلق مذهب هنود چون دلی را به پند بجزا شد هر که خود پسند مردمان باشد اے محبت تو صورت یارم نقش کردی به سقف دیوارم کو رفیقی که پر سرا سرارم در سور عاطفت کشد بارم هرگز اینم گمان نبود بسیار که چنین سخت دل شود یکبار چون بتائیم که از جمال نگار منکه خود زنده ام بدیدن یار اینکه آتش زنی بیجان و تنم تا بچند از رخت شکیب کنم یک زمان پہنچ جا قرارم نیست بر یکے حال روزگار نیست کار ما هست در غم و دروش هیچو دولاب گریه و گردش بود پوشیده را زمین بهبهان پرده برداشتی تو خود زریان گرنه گریم زبیکسی چه کنم عشق زد آتشی زد آتشی هیجان و تنم از تو پرت مرا همایش و پی پر عشق توام و هم از می شد سنگ 0 سوز عشقت زدست برین براه فاظلم از همه ز تو آگا تا برفتی پیشم سے جانی شب و روزم رود به حیرانی من بیجان آمده زاغیارم محرنے کو کہ پر سدا اسرارم