دُرّ مکنون — Page 158
۱۵۸ گر تضرع کنی و گرمه یاد بدهندت ترا سوال مراد کرد گارے کہ آفرید جهان میکند مشکلات را آسان طالب زریکی جهان انگار سوختم در تلاش طالب یار گر کیسے صدق دارد و اخلاص بیند از بهر خود گر است خاص حال کافران گر به بیند زیان یک دانه نشنو سپند خویش و بیگانه اینقدرے خورد غم دنیا که کشد صد غم و هم دنیا سود پر سود خواهد درگیرد برسیم و زرا ہے میر جم یک هم لم دین را نے خورد تیم وائے برقان کا فرسے سینیم غیر دنیا مخور که بیهوده ست هیچکس در جهان بنا بوده است علم دین خور که غم هم این است همه عظم ما فر و تر از این است سوختم اندرین تاسف و درد کہ کسے پر سدم علامت مرد تا بقید ره سوم در بندی کے بسیار عزیز پیوندی اسے بسا راز ہائے نا معلوم کہ عیان میشود ترک رسوم فکر نا پاک کرده در ره پاک خویشتن را نموده اند بلاک هر که داند ف اس زبان کردن وصفت او کے توان بیان کردن اعتدال است از طریق کمال معتدل ایمین است در همه حال باید ز دام شرکت خلاص وہ دو ہندش بکوئے حضر یا اس