دُرّ مکنون — Page 151
۱۵۱ م وائے آن بد نصیب وہ ہے دولت که ندیدست اینچنی این صحبت - بدهم نہ سخن غیر دوست نه پسندم گردو ر پسند در بستن در بندم ایکه گفتی ترائے بدیم گردویی غم زہر نے برسے عشق ما با نقل بار است کا کنید نیا روز آئینہ کے توان پر شیدا سخت گرد و چه باز گرد دیار رود هد دولت ان رخ دلدار فرخ در صحبت درویشان گر ترا رحم آن بیگان کشد دولت سوئے شان بنان بخشید زین جماعت اگر جدا رفتی در نخستین قدم زیا رفتی رائه آن دور مانده زین ستان بازمانده بدشت بر زد وان گردرین را به تافته آنچه زویا فتم نیافتی ست نرمی سر شمایل پک خاک شو پیش زان که گردگی در صفت اصحاب صلی اللہ علیہ وسلم تاکنون بوئے عشق آن متعال میدید زان مرابع واطلال زنده جاودان ترا بر سر مردگان را چرا کشی در بره گر کنی بندگی بصدق حضور از در و بام تو بیا د نور بشوندت هم شنا خوانان بر کابت دوند سلطانان نست این قوم پاک رہا جائے کہ ندارد جهان بدور ا ہے در دل شان ببانتان ایمان که ابو بکر نه داشت و عثمان