اِعجاز المسیح

اِعجاز المسیح — Page 108

روحانی خزائن جلد ۱۸ ۱۰۸ اعجازالمسيح والرحيم بـمـا كـان فضله عليه عظيمًا۔ وما ذكر هاتين | و رحیم او را شریک کرد چرا که برو فضل عظیم بود و ایں ہر دو الصفتين فى البسملة إلا ليعرف الناس أنهما لله كالاسم صفت را در بسم اللہ ازیں جهت ذکر کرد تا مردم بدانند که ایں ہر دو صفت خدا الأعظم وللنبى من حضرته كالخلعة۔ فسماه الله محمدًا را ہمچو اسم اعظم اند نسبت باقی صفات و نبی کریم را همچو خلعت ۔ پس نام او إشارة إلى ما فيه من صفة المحبوبية۔ وسماه أحمد إيماء | محمد نهاد ( صلی اللہ علیہ وسلم) تا اشاره کند سوئے صفت محبوبیت کہ إلى ما فيه من صفة المُحبّية۔ أما محمد فلأجل أن دروست و نام او احمد نهاد تا اشاره کند سوئے صفت محبیت کہ رجلا لا يـحـمـده الـحــامــدون حمدًا كثيرًا إِلَّا اوست مگر محمد از بهر این مستلزم محبوبیت است که در مردم بعد أن يكون ذالك الرجل محبـوبــا۔ وأمــا أحمد هیچکس را بکثرت تعریف نمی کنند مگر اینکه ١٠٢ فلأجل أن حامدًا لا يـحـمـد أحـدا بـحـمـد كـاثـر إلا شخص تعریف کرده شده نزد شاں محبوب می باشد الذي يُحبّــه ويـجـعـلــه مطلوبًا۔ فلا شك أن اسم مگر احمد از بهر ہمیں مستلزم محبیت است که پیچ تعریف کننده تعریف کے محمد يوجد فيه معنى المحبوبية بدلالة الالتزام۔ نمی کند مگر دراں حالت محب او می باشد پس پیچ شک نیست که در اسم محمد بدلالت