انجام آتھم

by Hazrat Mirza Ghulam Ahmad

Page 155 of 448

انجام آتھم — Page 155

۱۵۵ مكتوب احمد روحانی خزائن جلد ۱۱ إلا الجاهل الذى لا يعلم العربيّة، أو المتجاهل الذى يُغرى مِن خبثه العامةَ۔ وَمَن (۱۵۵ پس حق را بگیر و از راہ ہائے گناہ پر ہیز ۔ و بیچ کس در بین بارہ بجز جاہلے کہ عربی نداند خصومت نخواہد کرو ۔ یا انتصب لإزراء هذا الكلام، وقام للتكذيب والإفحام، فعليه أن يعرض في هذا کسیکه دانسته خود را جابل نماید و مردم را از خباشت خود برانگیز د۔ و ہر کہ برائے عیب گیری این کلام بایستد وبرائے الباب شعرًا من أشعار الجاهلية أو كلامًا من كَلِم فصحاء هذه الملة ۔ تکذیب و لا جواب کردن قائم شود۔ پس بذمه این خصومت کننده است که بتائید دعوی خود شعری از اشعار وإن لم يفعلوا، ولن يفعلوا، وَلَم ينتهوا من الشرارة، فقد جمعوا لعنتين جاہلیت پیش کند - یا کلامی از کلمات فصحاء این ملت بنماید - واگر این مردم چنین نکنند و هرگز نخواهند کرد و نه از لأنفسهم بشامة النفس الأمارة۔ اللعنة الأولى أنهم ما صدّقوا قول خير البرية، شرارت باز آمدند پس برائے نفس خود دو لعنت را جمع کردند لعنت اول اینکه ایشان قول رسول اللہ صلی اللہ علیہ وسلم را باور وما اطمأنت قلوبهم بشهادة إمام الملة واللعنة الثاني أنهم فتشوا اللغة شاكين، نکردند ولعنت دوم اینکه ایشان در حالت شک تفتیش لغات کردند باز بحالت نومیدی و بدان ندامت ثم رجعوا يائسين بالندامة التى هى تشابه عذاب الهاوية، ثم قعدوا مخذولين۔ رجوع کردند که عذاب جہنم را می ماند واعلم أن أحدًا من رجال ذى غيرة، لا يقف متعمّدًا موقف مندمة، إلَّا الذى و میدانم کہ کسے از مردان ذی غیرت بر جائے کہ ازان ندامت آید نخواهد ایستاد ۔ مگر کسے کہ از نفس خود نزع عن نفسه ثوب حياءٍ وإنسانية، ورضى بكل تبعةٍ ومعتبة، وألحق نفسه جامه حیا و انسانیت برکشید و بہر عقوبتے وعتا بے راضی شد و نفس خود را بآنان آمیخت که زیان کاران بالخاسرين الملومين۔ وما تُجادلوننى فى لفظ التوفّى إلا من السفاهة، فإنّي أعلم ما لا و ملامت برداران اند و با من در لفظ تو فی محض از راه سفاہت خصومت میکنند - چرا که من چیز ها می دانم