نزول المسیح — Page 485
روحانی خزائن جلد ۱۸ ۴۸۱ نزول المسيح کورتی و باز در دلت ہو سے که بخواند ترا بصیر کے زین خیال تو مُردنت بہتر زین غذا زہر خوردنت بہتر اے نشستہ بصدر سجاده این چه سودات در سر افتاده ناید اندر قیاس و فہم کے کہ شود کار پیل از مگے از خدا چون رسید پیغامت چون نترسی زخبت انجامت بس ہمین است طاعنت اے غول کہ دلت حکم حق نہ کر قبول حجت لغو درمیان آری خبث نفس است اصل بیزاری هر چه ثابت شد است از قرآن تو از دسر به هیچی اے نادان صدنشان شد عیان چو مهر منیر نزد شست این دروغ یا تزویر دیده آخر برائے آن باشد که بدو مرد راه دان باشد وه چه این چشم هست و این دیده که برو آفتاب پوشیده گر بدل با شدت خیال خدا این چنین ناید از تو استغنا از دل و جان طریق او جوئی و از سر صدق سوئے او پوئی ہر کرا دل بود بدلداری خبرش پرسد از خبر دارے گر نباشد لقائی محبوبے جوئد از نزد یار مکتوبے بے دلآرام نایدش آرام که بروئش نظر گی بکلام آنکه داری بدل محبت او نایدت صبر جز بصحبت او فرقت او گر اتفاق افتد در تن و جان تو فراق افتد دست از هجر او کباب شود چشمت از رفتنش پر آب شود باز چون آن جمال و آن روئے شد نصیب دو چشم در کوئے دست در دامنش زنی بجنون که ز نادیدنت دلم شد خون این محبت بذره امکان و از دل افگندہ خدائے جہان این وفاها بذرة ناچیز فارغ افتاده ز یار عزیز او فرستاد بنده از جود تا رہا ندتر از ریب وجحود آن قدر بارہا نشان بنمود که زصد معرفت درے بکشود باز سر میزنی بانکارے سہل پنداشتی چنین کارے لا ابالی فتاده زان یار فارغی زان جمال وزان گفتار مردگان را همین کشی بکنار و از دلارام زنده بیزار کش شنیدی که قانع از یار است عشق و صبر این دو کار دشوار است این بود حال و طور عاشق زار این بود قدر دلبر اے مُردار عاشقان را بودز صدق آثار اے سیہ دل ترا به عشق چه کار نز د تر چون رسید زان کوئے پیک آن دلستان خوش روئے عزتش این که کا فرش خوانی و از سر زجر از درش رانی صد هزاران نشان ہے بینی باز منکر شوی ز بے دینی خویشتن را تو عالم انگاری زین فضولی کنی بغداری تا ز تو ہستی ات بدر نرود این رگ شرک از تو بر نرود پائے سعیت بلند تر نرود تا ترا دود دل بسر نرود یار پیدا شود در ان هنگام که تو گردی نهان ز خود بتمام تانہ سوزی زسوز و غم رہی تا نہ میری زموت ہم نربی چیست آن هرزه جان و تن که نسوخت آتش اندر دلی بزن که نسوخت کلبه جسم خود بکن برباد چون نمی گردد از خدا آباد پائے خود را جدا کن از تن خویش چون نگیرد ره صداقت پیش