نزول المسیح — Page 486
روحانی خزائن جلد ۱۸ ۴۸۲ نزول المسيح ۱۰۴ آفرین خدا بران جانے کہ زخود شد برائے جانا نے منزل یار خویش کرد بدل و از ہواہا رمید صد منزل از خودی دور شد و خدا را یافت گمشد و دست رہنما را یافت ایکہ دیوانہ پنے اموال وہ کہ درکار دین چنین اهمال وقت عیش است و موسم شادی تو چه در سوگ و ماتم افتادی از خدایت رسید رهبر دین مرد دین باش و چون زنان منشین خیز و از بهر یار کارے کن یک نظر سوئے این بہارے کن درنه مرگ است اثر دہائ دمان زود میگیردت مشو نادان آن صبا نکهتی زیار آورد در دمے موسم بہار آورد تو خزان بهر خود پسندید من نه دانم چه در خزان دیدے از پنے زنده کردن آمد یار تو هم از دست خود شدی مردار قصه با پیش میکنی ز ضلال کا این کرامات ہائے اہل کمال گر در این قصه با اثر بود دلت از رجس دورتر بودے قصہ ہا گر بیان کنی تو ہزار کے رمد از تو خبث دل زنہار زین قصص پیچ راه نکشاید صد هزاران بگو چه کار آید بنشین مد تے بابل یقین تا دہندت دو دیدۂ حق بین اندرون تو هست دیو خصال بر زبان قصہ ہائے از ابدال روز چون روشن است از دادار چشم بکشا و شب پری بگذار در خور و مه شک نه گیرد راه تو ز دا دار خویش دیده بخواه نیستی طالب حقیقت راز پس همید مشکل ہمین من ست اے ناساز این مگو من محافظ دینم خود شفا بخش دین مسکینم در دلت صد ہزار بیماری چه ازین دل توقعی داری تند باد بخواه از دادار تا خس و خار تو برد یکبار جز خدا راه چاره سازی نیست باز کن دیدہ جائے بازی نیست خبری نیستت ز جانانہ مے زنی ہر زہ کام کورانہ ہمچو کرمے بجز کلام خدا مُردہ ہستی بغیر جام خدا آن یقینے کہ بخشدت دادار چون خیال خودت نهد بکنار آن یکے از دهان دلدارے نکتہ ہائے شنید و اسرارے وان دگر از خیال خود بگمان پس کجا با شد این دو کس یکسان ذوق این مے چوتو نمیدانی ہرزہ عو عو کنی بنادانی آن خدادان که خود دهد آواز نه که از و هم کس نماند باز واجب آمد ازین بہر دوران کہ تکلم کند خدائے لیگان ورنه دین ست محض افسانه این چنین دین ز صدق بیگانه آن زشیطان بود نه از حق دین که نه دارد دوام وحی یقین دین همان دین بود که وحی خدا نشود زو به هیچ وقت جدا وحی و دین خداست چون توام یک چو گم شد دگر شود گم ہم بے یقین چون نجات یا بدخلق بیگمان رو ز حق بتابد خلق بے خدا چویقین بدل آید گفتگو یا لقا ہے باید ایکہ مغرور راہ مظنو نے تو نہ عاقل که سخت مجنونے نفس اماره بنده صد آز جز یقین کے بگردد از وے باز چون به بینی به بیشه شیرے نہ کنی در گریختن دیرے ہم چنین پیش تو چوگرگ آید دل تپد ہیبت سترگ آید