مواہب الرحمٰن — Page 223
روحانی خزائن جلد ۱۹ ۲۲۱ مواهب الرحمن وإني ما تفوهت قط بهذا فكيف إلى هذا القول يُعزى؟ يطلبني في (٣) ومن گا ہے این چنین کلمات بر زبان نرانده ام پس چگونہ سوئے من منسوب کرده شدند ۔ این کس مرا در بیابان نياط وأنـا عـلـى بساط، ويُبيّن ما فُهُتُ به بصورة أخرى۔ فأقول: على می طلبد ومن بر بساطی نشسته ام و آن سخنها میگوید که بصورت دیگر گفته بودم ۔ پس میگویم رسُلِک یا فتى ولا تَعْزِنِى إلى قول ما أتعزى۔ ومن حُسن خصائل کہ آہستہ باش اے جوان و مرا بسوئے آن سخن منسوب مکن که من خود را سوئے آن منسوب نمی کنم و از سیر تہائے نیکو المَرْءِ أَن يُحقق ولا يعتمد على كلّ ما يُروى۔ فاتق الله يا من يُجرح جِلدتى که مرد رامی شائد اینست که تحقیق کند و بر ہر روایت کہ بشنود اعتماد نہ نماید۔ پس بنرس از خدا اے کہ پوست مرا مجروح ويُشهر منقصتى، وتعال أقص عليك قصتي، واسمع مني معذرتی، می کنی و منقصت من مشہور می نمائی و بیا که بر تو قصه خود می خوانم و عذر من بشنو ثم اقض ما أنت قاض واخطُ خطوة ،التقى واسلك سبيل التقوى، ولا تَقْفُ باز ہر فیصلہ که میخواهی اختیار تست که کرده باشی و آیچو پر ہیزگاران گام بزن در او پر ہیز گاری برو و پس آن چیز مرد ، ، ما لیس لک به علم ولا تتبع الهوى۔ إنى امرؤ يكلّمني ربّي، ويُعلّمني من لدنه که بر و بوجہ یقین اطلاع نداری و ہوا پرستی مکن من مردے ام که با من خدا گفتگو میکند واز خزانه خاص خود مرا ويحسن أدبي، ويوحى إلى رحمة منه، فأتبع ما يُوحى، وما كان لي أن أترك تعلیم مید ہد وبا ادب خود مرا تا دیب می فرماید از رحمت خود بر من وحی می فرستند۔ پس من وحی او را پیروی میکنم و مراچه شد که سبيله وأَخْتارَ طرقًا شَتى۔ وكلّ ما قُلتُ قـلـت مـن أمره، وما فعلت شيئًا راه او بگذارم وطریقہ ہائے متفرق اختیار کنم ۔ و ہر چه گفتم از امر او گفتم و از خود چیزے عن أمرى، وما افتريت على ربّى الأغلى، وقد خاب من افترى۔ أتعجب نه کرده ام و بر خداوند بزرگ خود درونے نہ بستم و ہلاک شدنی است آنکه مفتری است چه ازین من هذا؟ فلا تعجب من فعل القدير الذى خلق الأرض والسماوات العلى، کاروبار تعجب میکنی پس بر کار آن قادر پیچ تعجب مکن که زمین و آسمان ہائے بلند را پیدا کرده است ۔