لُجَّة النّور — Page 451
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۴۵۱ لجة النور او ولا يعطى السائل ما حضر من ا العشاء ۔ ولا ينظر بخُلقِ سَبْطٍ إلى و سوال کننده را آنچه از طعام شب حاضر باشد نمی دہد ۔ و ہر کہ گرسنگی دارد بخلق نرم سوئے او ذى مجاعة، ويسب السائل ويضرب إن وقف إلى ساعة، و نمی نگرد وسائل را دشنام می دهد و مے زند اگر تا ساعتے توقف کرده باشد و لا يرى أن السائل جاءه في ليل دَجى، وقصده على ما به من نمی بیند که سائل نزد او درشب تاریک آمده است و قصد کرد او را باوجود یکہ پائے او الوجي، وظنه مضيفا يعطى رغيفا، ويخاف ربا لطيفا۔ درد میکرد و گمان برد که او آں مہمانے است که نان می دهد و از خداتعالی می ترسد فيدعــه مــن بيته ولا يرحــمــه مـع عـلـمـه على عدم موئل و پس دور و دفع میکند او را از خانه خود و برو رحم نمی کند با وجود اس علم کہ او را پنا ہے نیست۔ إن كان ما ذاق مُذ يومين طَعم مأكل وما يفكر في و اگر چنین باشد که از دو روز ذائقه طعام نچشیده باشد و درین فکر نمی کند که ور أن الغريب أين يذهب فى ظلام مُسبِل، وما يفعل عند تألّم آں غریب شب تاریک کجا خواهد رفت و در وقت درد و اضطراب وتململ۔ فالحاصل أن المواساة قد قلّت، ومصائب الضعفاء چہ خواہد کرد۔ پس حاصل کلام این است که ہمدردی کم شده است و مصیبت ہائے کمزوراں جلت، ونسى المودة وصلة الرحم كلُّ مَن كان في المشارق بزرگ شدند و فراموش کرد دوستی و صله رحم را هر که در مشرق یا در مغرب است والمغارب، وصارت الأقارب كالعقارب، ولأجل ذالك يترك ١٠ و اقارب ہمچو کردم با شده اند و از بهر ہمیں ترک میکند سبب ـه السَغَبُ الأهل والدار، ويذهب أين يذهبه | ، که کشد او را گرسنگی کسان خانه و خانه را۔و مے رود هر کجا کہ محتاجگی