لُجَّة النّور — Page 451
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۴۵۱ لجة النور ولا يعطى السائل ما حضر من العشاء ۔ ولا ينظر بخُلقِ سَبْط إلى و سوال کننده را آنچه از طعام شب حاضر باشد نمی دهد ۔ و ہر کہ گرسنگی دارد بخلق نرم سوئے اور ذى مجاعة، ويسب السائل ويضرب إن وقف إلى ساعة، و نمی نگرد وسائل را دشنام می دهد و می زند اگر تا ساعتے توقف کرده باشد و لا يرى أن السائل جاءه في ليل دجى، وقصده على ما به من | نمی بیند که سائل نزد او در شب تاریک آمده است۔ وقصد کرد او را باوجود یکہ پائے اور الوجي، وظنه مضيفًا يعطى ،رغيفا، ويخاف ربا لطيفا۔ درد میکرد و گمان برد که او آں مہمانی است که نان می دهد و از خدا تعالی می ترسد فيدعه من بيته ولا يــرحــمــه مـع عـلـمـه على عدم موئل و پس دور و دفع میکند او را از خانه خود و برو رحم نمی کند با وجود این علم کہ او را پنا ہے نیست ۔ إن كان ما ذاق مذ يومين طعم مأكل، وما يفكر في و اگر چنین باشد که از دو روز ذائقه طعام نچشیده باشد و دریں فکر نمی کند که أن الغريب أين يذهب في ظلام مُسبل ، وما يفعل عند تألم آن غریب در شب تاریک کجا خواهد رفت و در وقت درد و اضطراب وتململ۔ فالحاصل أن المواساة قد قلت، ومصائب الضعفاء چه خواهد کرد۔ پس حاصل کلام ایں است کہ ہمدردی کم شده است و مصیبت ہائے کمزوراں جلت ، ونسى المودّة وصلة الرحم كل من كان في المشارق بزرگ شدند و فراموش کرد دوستی و صله رحم را هر که در مشرق یا در مغرب است - والمغارب، وصارت الأقارب كالعقارب، ولأجل ذالک یترک ۱۰ و و اقارب ہمچو کژدم ها شده اند از بہر ہمیں سبب ترک میکند من ساقه السَغَبُ الأهل والدار، ويذهب أين يذهبــــه کیسے کہ کشد او را گرسنگی کسان خانه و خانه را و می رود هر کجا کہ محتاجگی