براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 374
روحانی خزائن جلد ۱ ۳۷۲ براہین احمدیہ حصہ چہارم ۳۱۹ دھوکا ہے۔ تغیرات کہ جو ہمیشہ بولیوں کو لگے ہوئے ہیں یہ انسان کے ارادہ بقیه حاشیه نمبر ا ا حکم او آن بود که او فرمود پس چو فرمود خود نگه کن زود که ازین شد ثبوت وحی خدا شد ضرورت مستمش زین جا گر دہندت بصیرت دینی تا بنگر آخر بعقل و فکر و قیاس ور گمانها پلاک خود بینی که خرد را نه محکم است اساس تا نباشد رفیق او دگرے نایدش از رہ یقین خبرے نہ بینی بدید یا جائی یا نه یابی خبر از بینائی خود نگوید ترا خرد زنهار که چنین دارد آن مکان آثار پس چه ممکن که دم زند بمعاد که چنین اند آن دیار و بلاد این چه حمق ست و این چه بے راہی که جهل است لاف آگاہی چون روی از قیاس خود برہی که ندیدی بعمر خویش گہی چون شد از عالم دگر خبرت مادرت دیده بود یا پدرت در ندیداست کس چه سان دانی کم خرام اے دنی به عریانی تو کہ داری ز انبیاء انکار این همه کوری است و استکبار یک نظر کن به فطرت انسان که ندارند جو ہرے یکسان مختلف اوفتاد ہر بشرے کس بخیرے فزود کس بشرے پس چو یک بیش و دیگر است کمی ہم چنین در قبول فیض ہمی خود نگه کن کنون ز صدق و صفا ثابت همین شود زین جا شب تا راست و خوف بیش از بیش از سر خود روی مده سر خویش پس دیوار چون نمے دانی چون در شگفتم که با چنین نقصان از بدانی غیوب ربانی چه بر عقل مے شوی نازان این چه قهر خدا دو چشمت بست این چه عقل است و این چه معرفت است این جهانت چو عید خوش افتاد وان وعید خدا نداری یاد بشنو از وحی حق چه گوید راز از جناب وحید و بے انباز