براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 371
روحانی خزائن جلد ۱ ۳۶۹ براہین احمدیہ حصہ چہارم اور اس خیال کی تائید میں یہ وہم پیش کرنا کہ ہم بچشم خود دیکھتے ہیں (۳۱۲) بقیه حاشیه نمبرا | مشتعل میشوی به کین خیزی در دل آری که خون او ریزی آنچه برخود روا نمیداری چون پسندی حضرت باری چون پسندی که کار ساز امور اسکے هست و از سخن معذور چون پسندی کہ واہب ہر نور بخل ورزید باشد است قصور چون پسندی که حضرت غیور ہست عاجز چو مردگان قبور بهر تعظیم ہست مذهب و دین تف بر آن دین که میکند توہین آنکه او خلق را زبانها داد خاک را طاقت بیانها داد چون بود بود گنگ و ، و بے زبان ہیہات شرمت آید زیاک و کامل ذات جامع ہر کمال و عز و چون بود ناقص اے اسیر ضلال ہمہ اوصاف او چو گشت عیان چون بماندے تکلمش پنهان جلال دیده آخر برائے آن باشد که بدو مرد راه دان باشد وه چه این چشم هست و این دیده برد آفتاب پوشیده بدل باشدت خیال خدا این چنین ناید از تو استغنا پرسد از دل و جان طریق او جوئی و از سر صدق سوئے او پوئی ہر کرا دل بود به دلداری خبرش از خبر داری گر نباشد لقائے محبوبے جوید از نزد یار مکتوبے بے دلآرام نایدش آرام گہ برویش نظر گہے بکلام آنکه داری به دل محبت او نایدت صبر جز صحبت او فرقت او گر اتفاق افتد در تن جان تو فراق افتد دلت از هجر او کباب شود چشمت از رفتنش پُر آب شود باز چون آن جمال و آن روئے شد نصیب دو چشم در کوئے در دامنش زنی بجنون که ز نادیدنت دلم شد خون دست در و یہ