براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 370
روحانی خزائن جلد ۱ بغیر سکھانے کے بے زبان رہے گا۔ بقیه حاشیه نمبراا ۳۶۸ براہین احمدیہ حصہ چہار تو نہ باخبر ازان کوئے تو نہ دانی جمال آن روئے خبرے زو بمردمان چہ دہی ماه نادیده را نشان سخن یار و سینه افسرده جامه زنده وہی چه است پر مرده گر بری ریگ را بزرگ و بلند جنبش باد خواهدش افگند هست ما را یکے کہ ہر فیضان میشود زان محافظ تن و جان بست درو , آن خدائے کہ آفرید جہان ہر آفریده را نگران ہر چہ باید برائے مخلوقات از لباس و خوراک و راه نجات خود مهیا کند بمنت وجود که کریم است و قادر است و ودود چشم خود کن بکشت صحرا باز خوشه با خوشه ایستاده بناز همه از بهر ماست تا بخوریم رنج گرسنگی نه بریم آنکه از بهر چند روزه حیات این قدر کرده است تائیدات چون نہ کردی برائے دار بقا نظرے کن بعقل و شرم و حیا سنگ افتد بر این چنین فرهنگ که ز صدق است دور صد فرسنگ گرکنی سوئے نفس خویش خطاب که چه سانت گذر شود بجناب خود ندائے بیایدت از درون که ز تائید حضرت پیچون ناید اندر قیاس و فہم کیسے که شود کار پیل از مگسی ممکن که ذره امکان خود کند کار حق بزور و توان شان دادار پاک را بشناس و از چنین کسر شان او بهراس خویشتن را شریک او سازی پیش او زنی با نبازی چه عقل است اے بنتر ز دواب این چه برفهم تو فتاد حجاب پس این چه دم درین شہر چون تو ہست ہزار گر کسے گویدت باستحقار که درین نیستی از کسے بعقل فزون با تو ہم پایه اند مردم دون