براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 369
روحانی خزائن جلد 1 ۳۶۷ براہین احمدیہ حصہ چہارم خط استوا کے نیچے لے جاؤ تب بھی وہ بولی سیکھنے میں تعلیم کا محتاج ہو گا اور ۳۱۵ بقیه حاشیه نمبـ مبراا تا بشر پر بود باستکبار اندرونش تهی بود از چون رسد عجز کس بحد تمام شورش عشق را اے کہ چشمت ز کبر پوشیدہ گر ترا در دل ست صدق طلب یار رسد هنگام چه کنم تا کشایدت دیده خود روی با مکن از ترک ادب راز راه خدا بجو ز خدا تو نہ چوں خدا بجائے خود آ بنده گانیم بنده را باید که کند هرچه خواجه فرماید منصب بنده نیست خود رائی خود نشستن بکار فرمائی ہر کہ بر وفق حکم مشغول است برسر اجرت است و مقبول است وانکہ بے حکم خود ترا شد کار مزد واجب نمی شود زنهار ما ضعیفیم اوفتاده بخاک خود چه دانیم راز حضرت پاک ما همه پیچ اوست کامل ذات علم ما چون شود چه او هیهات و ذات بیچون که نام اوست خدا کے خیال خرد رسد آنجا آنکه او آمدست از بر یار او رساند ز دلستان اسرار مثل او چون بدانی اے غدار آنکه دل داد او سرور دهد نیر اعظم گاه نهان داد و آنچه ما فی الضمیر تست نہان کے چو تو داندش دگر انسان پس تو ما فی الضمیر آن دادار آنکه چشم آفرید نور دید چشم ظاهر به بین که چون ز کرم خالقش وز برائے مصالح دوران گاه پیدا نمود این چنین ست حال چشم درون آفتابش کلام آن بے چون ہوش دار اے بشر کہ عقل بشر دارد اندر نظر ہزار خطر سرکشیدن طریق شیطانی ست بر خلاف سرشت انسانی تانه فصلش تو بکشاید صد فضولی بکن چه کار آید در سرائر چہ جائے استنباط شتری چون خود بسم خیاط ره سرت له الله