براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 369
روحانی خزائن جلد ۱ ۳۶۷ براہین احمدیہ حصہ چہارم خط استوا کے نیچے لے جاؤ تب بھی وہ بولی سیکھنے میں تعلیم کا محتاج ہو گا اور (۳۵) بقیه حاشیه نمبرا | تا بشر پر بود باستکبار اندرونش تهی بود از یار چون رسد عجز کس بحد تمام شورش عشق را اے کہ چشمت ز کبر پوشیده چه رسد هنگام تا کشایدت دیده گر ترا در دل ست صدق طلب خود روی با مکن از ترک ادب نہ چوں خدا بجائے خود آ راز راه خدا بجو ز خدا تو بندہ گانیم بنده را باید منصب بنده نیست خود رائی خود نشستن ہر کہ بر وفق حکم مشغول است برسر اجرت است و مقبول است که کند ہر چہ خواجه فرماید بکار فرمائی وانکہ بے حکم خود ترا شد کار مزد نمی شود زنهار ضعة تعلیم اوفتاده بخاک خود چه دانیم راز حضرت پاک ما همه پیچ اوست کامل ذات علم ما چون شود او بیهات رسد آنجا ذات پیچون که نام اوست خدا کے خیال خرد رساند ز داستان اسرار آنکه او آمدست از بر یار او آنچه ما فی الضمیر تست نهان کے چو تو داندش دگر انسان پس تو ما فی الضمیر آن دادار مثل او چون بدانی اے غدار آنکه چشم آفرید نور دہر آنکه دل داد او چشم ظاهر به بین که چون ز کرم خالقش وز برائے مصالح دوران داد گاه پیدا نمود این چنین ست حال چشم درون آفتابش کلام آن ہوش دار اے بشر کہ عقل بشر دارد سرکشیدن طریق شیطانی تانه ور فضلش ره سرت سرور دہر نیز اعظم و گاه نهان چون۔ J۔ اندر نظر ہزار خطر برخلاف سرشت انسانی سرت صد فضولی بکن تو بکشاید چه کار آید سرائر چہ جائے استنباط شترے چون خرد بسم خیاط