براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 368
۳۱۴ روحانی خزائن جلد ۱ ۳۶۶ براہین احمدیہ حصہ چہارم میں پرورش کرو یا انگلینڈ کے جزیرہ میں چھوڑ دو۔ خواہ تم اس کو بقیه حاشیه نمبرا | سہو کن را شنا کنی بیهات این سہو و خطا کنی بیهات آن چه لغزد بہر قدم صد بار چون ز دریا رساندت بکنار این سراب است سوئے آن مشتاب می نماید ز دور چشمه آب کشتی تو شکسته است و خراب باز افتاده در تنگ گرداب ناز کم کن برین چنین کشتی کم خرام اے دنی بدین زشتی نرسی تا یقین ز راه قیاس ہمہ بر ظن و وہم ہست اساس گر ز فکر و نظر گداز شوی این نه ممکن که اہل راز شوی گر دو صد جانِ تو ز تن برود ایں نہ ممکن که شک وظن برود ہست داروئے دل کلام خدا کے شوی مست جز بجام خدا ہست بر غیر راه آن بسته ہمہ ابواب آسمان تا نشد مشعلے ز غیب پدید از شب تار جہل کس نرهید باید اینجا ز کبر ها دوری بعقل و قیاس مغروری این چه غفلت که خوش بدین کیشی از خدا هیچ که نیندیشی تکیه بر زور خود مکن زنهار طلب کن وصال یار ز یار تا نه گردد نگون سرت به نیاز پرده از نفس تو نه گردد باز رو پر , بال بسته تا نریزد ترا ہمہ اندر اینجا پریدن است محال ناتوانی ست قوت اینجا این چنین قوت بسیار و بیا پرده نیست بر رخ دلدار تو ز خود پرده خودی بردار ہر کہ را دولت ازل شد یار کار او شد تذلل اندر کار آن در آمد به حضرت پیچون که شد از تنگنائی کبر برون حق شناسی ز خود روی ناید خود روی خود روی بیفزاید از خودی حال خود خراب مکن شب پری کار آفتاب مکن