دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 77

ፈረ آنکه باشد یتی ز علم و خرد چون خسی در هوا و حرص پرود ہر کہ شادی محبت صد غم یافت بیم آنکس که روز شادی نیست دل اگر داشتے بدل رہا ہے یار بودے زور دم آگا ہے لیک دل را بدل ہے نبود ولبران را خبر گیے نبود در دلت بہت نور ستوری جہد کن تا در خشد آن نوری یکدم رو ببوئے گورستان و زخموشان آن بپرس نشان کین جہان میکند وفا کے یا برون انگند چون خاروف وضع دوران بود چنان چنین آن یکے خرم و دگر نگین از خیال تو چون خیال شدم لاغر و سوخته چو خال شدم عاقبت هر که جبت یافته است تافت آن رو که سرنتافته است ہر کہ ہر کوئے یار نشیند عاقبت سری و یار می بیند هر که هر روز کند و از چه خاک عاقبت میرسد بخشمه پاک چند روزے ہے فتد بمیار گردش آیند مردفع عن مخواه ناگهان جان نمی بروز دماغ دار ماند زن که خانه دباغ عاشقے راسکے ہے پرسید چیست از جمله سخت صعب شید لفت نا دیدن رخ دلدار می بود سخت تر ز سر آزار سوزش دل بفرقت رخ یار جان و تن ابلا شود یکبار گرچه ستار بہت ہم گیرد گیرد و باز عذر بپذیرد هم بدور انجام سر بجنباند زانکه تخم است و حق بر ویاند