دُرّ مکنون — Page 69
و فورتخا با ز این چه غوغائی است خیر باشد چه هرزه سود ام است و هم کم کن که و هم است نبون عاقل از و هم میشود مجنون بہتر آمد که روز غم تابی تا ازین در دو غم فرخ یابی آمد که ہر کے رابر آ کاری ساخت میل آن کار در دلش انداخت ہر گراسیل مواد جانب خویش نتواند کش گرفت زیپیش کا به تقدیر این که مرهنگ نام چشم باز است سوخفته در دام اے ز تو سوخته دل و جب گرم ایک نظر کن سبحال من زکرم ز مخلصان دائم اند در غم و بیم جان بکف ہم اسید لطف کردیم اسید معرفت یک سخن به بیش و نه کم کاش باشد کے کہ جوید سهم در دمے دیدہ پنچو بر کنم طاقت آن کب که صبر کنم گرنه فضل خدا بگیر دوست وائے بر کارها که روز و شب است یک دمے کا رنا بما مسپار یارب این نفس ما بما نگذار ہم ہر کہ رسوائے عشق او باشد ہر بلانت برو باشد خاطرت سخت سست چرا یا مگر دل نسوز وت پئے کا کافر بدشمار و بدکردار در سخن مهیا شود یک بار هر که شوید دو دست خود زمان بیرادش ہے رود دوران هر که شد از مراد یا بے زار بر مرادش ہے رود سب کار چون گذاری مراد کا ہے یار بر مراد دلت ردو ہم کار گر ترا بر هوس نظر باشد ہر دمے کا مدت بسته باشند