دُرّ مکنون — Page 179
169 بجرمن چارہ سا ہے نیت کی حفیظت در دو عالم مستی ہیں اگر آئی بین اسے کردہ پرواز ندا آرم بحال خوشتین بار نباشد نز د هر د سخته رائے جز احسان اہل احسان اجزائے تو احسان بینی و کفران نجائی که غیر با گرفتی در خدائی منم اہل وفا لے رکشیده کسی از غیرم وفا ہر گز ندیده س مریم وفا هرگز چو فردا بینی آن روز خطرناک بگوئی کا ست کے من بوی خاک اگر باشد محبت کا روبارت بجز دنیم کجا باشد قرارت اگر زمینیان ہوئے مر بشتابی چه دولت تا که از سلم بیابی از زدل انسان پرستند دلبری را که گنجایش نماند دیگری را غزل دلم در زلف جانان جا گرفت است نخیزد ناتوان هر جا که افتاد کدامی اختر است این صورتی یا که رونش دیدیم و صد یش دواد نباشد این لطافتها در انسان نگر یا شد نگاری من پریزاد جهان آباد با باغ و بهار است جهان ما بر وئے گشت آباد غزل توان کردن بآسانی محبت ولے کردن وفا کار است مشکل چو قدر اس کو خوبت می شناسم منت جان میدیم دیگر کسان دل