دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 168

در دل عاشقان تار کجا توبه کردن زور بے یار کی پاک گشتم زلان سنتی خویش رستم از بند خود پرستی خویش یار میں بہت در تن جانم سر بر آورد از گریبانم و با چنان سیم تن که چون مهتاب تن خود در انیس اور مر حباب تا بنام خدا قدم زده ایم بر سر نام خود مسلم زده ایم زلف آن کج کلاه گشت مرا وان دو چشم سیاه گشت مرا کو بکو در بدر ہمے گردند جابجا اوفتاده چون گردند دل شوریده را کجا جویم کو بکو در بدر من را جریم سر که مشغول داردت از دوست تحقیقت حست دوست تموت حدودو حصر نعمت کیسے نداند گرد چون کے شکر او تواند کرد پردم ما که هر دمی آید صد هزاران سپاس را شاید چشم بخشید تا جهان بینیم سبزه و باغ و بوستان مبینم او اگر دید یا نه بخشید سے آدمی خلق را چهان دید او اگر کور داشتے مارا نکشوں سے دو چشم بیا را کیست آن یار ما ز جن پیشر یا درختی و آئنے مجر که ز خود دید با بما دادے آن دو شیشہ ہر جہاں نما دا دے گر ز ما باز دارد این دم را بیند از مرگ فضل محکم را دالهی