براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 366
روحانی خزائن جلد 1 ۳۶۴ براہین احمدیہ حصہ چہارم ۳۱۳ لیکن بقیه حاشیه نمبر ا ا راا به بداہت عقل ظاہر ہے کہ اگر کسی بچہ کو بولی نہ سکھائی جائے گر بود گوش بشنوی صد آه که چرا رو بافتم از خدا قدر این راه پرس از اموات جائے آنست کز چنیں جائے هر چه اندازدت ز یار جدا آخر اے خیرہ سرکشی تا چند روئے دل را بتاب از اغیار رو بدون که رو رخ یارست در دو از دل مرده درون تباه دل نهادم در آنچه گشت جدا اے بسا گو رہا پر از حسرات از توزع برون نہی پائے باش زان جمله کاروبار جدا کس ز دلدار بگسلد پیوند باش ہر دم بجستجوئے نگار ہمہ روہا فدائے دلدارست تا نه تو برون از خود لقا این ست تو در و محو شو بقا این است ہر کہ غافل ز ذات پیچون ست او نه دانا که سخت مجنون ست تابکی رو بتابی از رخ دوست دیگرے را نشان دہی کہ چو اوست عالم نظیر یار کجا عاشقان را بغیر کار کجا چو بدل آتشے زعشق افروخت دلستان ماند و غیر او همه سوخت بخشند یافتن نتوان کر کمند خودی شوند رہا و ز فرامین او برون نشوند ور دہندش ثبوت آن بنما زہد خشک بے خبر از حقیقت ہمچو گوری سید کرده برون اندرون پر از خبث گوناگون لیکن این ست بخشش یزدان آن کسان را عطا شود از خدا زیر حکم کلام حق بروند دیگری را نمی دهند اینجا غیر را آن وفا و مهر کجا عاقلانے که بر خرد نازاند مر خدا را چوسنگ داده قرار سرت غایت عقلا و رازند عاجز از نطق و ساکت از گفتار آن خدائے کہ حی و قیوم است نزد شان یک وجود موهوم است سہو کتابت معلوم ہوتا ہے سپید “ ہونا چاہیے۔ (ناشر)