براہین احمدیہ حصہ چہارم — Page 367
روحانی خزائن جلد 1 ۳۶۵ براہین احمدیہ حصہ چہارم تو وہ کچھ بول نہیں سکتا۔ اور خواہ تم اس بچہ کو یونان کے کسی جنگل بقیه حاشیه نمبراا آن حفیظ و قدیر و رب عباد خود پسندان بعقل خویش اسیر آنکه خود بین و معجب افتاد است نزد شان اوفتاده ہمچو جماد فارغ از حضرت علیم و قدیر حضرت اقدسش کجا یاد است نشنیدیم عشق و کبر انباز خوئے عشاق عجز هست و نیاز گر بجوئی سوار این ره راست اندر آنجا بجو کہ گرد بخاست اندر آنجا بجوکہ زور نماند فانیان را جهانیان نرسند خلق و عالم همه بشور و شراند تا نه کار دلت بجان برسد تا نه از خود روی جدا گردی تا نیائی از نفس خود بیرون تا نه خاکت شود بسان غبار خود نمائی و کبر و شور نماند جانیان را زبانیان نرسند عشق بازان بعالم دگر اند چون پیامت ز دلستان برسد تا نه قربان آشنا گردی تا نہ گردی برائے او مجنون تا نه گردد غبار تو خون بار تا نہ خونت چکد برائے کسے تا نہ جانت شود فدائے کسے چون دہندت بکوئے جانان راہ خود کن از راه صدق و سوز نگاه نیست این عقل مرکب آن راه ہوش کن هوش کن مشو گمراہ تو کجا و طریق عشق کجا کرده ایمان فدائے استکبار اصل طاعت بود فنا نہ ہوا تو نشسته بکبر از اصرار این چه عقل تو این چه دانش ورائے کہ کئی ہمسری بآن یکتائے این چه استاد ناقصت آموخت این چه قهر خدا دو چشمت دوخت این چه از فکر خود خطا خوردی اول الدن دردی آوردی چون شود عقل ناقصت چو خدا خاک زادی چسان پرد به سما علم آن پاک از کجا آرد آنچه صد سہو و صد خطا دارد ۳۱۲