سراجِ منیر — Page 99
روحانی خزائن جلد ۱۲ ۱۰۱ سراج منیر از نگا ہے این گدا را شاه کرد راه خود بر من کشود آن دلستان قصہ ہائے راه ما کوتاه کرد دانمش از انسان که گل را باغبان پر از نور دلستان شد سینه ام هر که در عهدم زمن ماند جدا می کند بر نفس خود جور و جفا شد ز دستے صیقل آئینہ ام پیکرم شد پیکر یار ازل کار من شد کار دلدار ازل بسکه جانم شد نهان در یار من ہوئے یار آمد ازین گلزار من نور حق داریم زیر چادری از گریبانم برآمد دلبری احمد آخر زمان نام من است آخرین جامے ہمین جام من است طالب راه خدا را مژده باد هر که را یاری نهان شد از نظر ہر کہ جو یان نگاری می بود ے دور ہر سو ہے دیوانہ وار ہر کہ عشق دلبری در جان اوست عاشقان را صبر و ہر کرا عشق رخ یاری بود فرقتش گر اتفاقی اوفتد یک زمانے زندگی بے روئے یار باز چون ببیند جمال و روئے اور می زند در دامنش دست از جنون این چنیں صدق اربود اندر دلے کش خدا بنمود این وقت مراد در تن از خبر دارے ہمیں پرسد خبر کے بیک جایش قراری می بود تا مگر آید نظر آن روئے یار دل ز دستش اوفتد از هجر آرامے کجا تو به از روئے دل آرامے کجا روز و شب با آن رخش کاری بود جانش فراقے اوفتد دوست و می کند بر وے پریشان روزگار ے دور چوں بے حواسے سوئے او کز فراقت شد دلم اے یار خون گل بجوید جائے چون بلبلے بی گر تو افتی با دو صد درد و نفیر کس ہمی خیزد که گردد دستگیر تافتن رو از خور تابان که من خود بر آرم روشنی از خویشتن این همین آثار ناکامی بود بیخ شقوت نخوت عالمی را کور کردست این خیال سرنگون افگند در و خامی بود چاه ضلال سوئے آبی تشنه را باید شتافت هر که جست از صدق دل آخر بیافت