لُجَّة النّور — Page 473
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۴۷۳ لجة النور وأخرج لهوى النفس في كل أمر طريقًا، ولا غادر شفيقًا ولا شقيقًا۔ و برائے آرزوئے نفس در هر امر طریقے پیدا کرد و نه دوستی گذاشت و نه برادری ومن أحسن إليه بأنواع الآلاء ، وسقاه كأس الأيادى والنعماء۔ فما وہر کہ از هرگونه نعمتها بر وے احسان کرد ونوشانید او را پیالہ نعمتها و احسان ها پس پاداش اور كافاً بالعشير ، ولو كان زوجًا أو من العشير، وما أحسن إلى أحد از ده یک نه داد اگرچه از دوست باشد یا از قرابتیاں ۔ و بیک دلو آب بر هیچ کس بدلو من الماء ، بل استقل جزيل الآخرين من الخيلاء والاستعلاء۔ احسان نہ کرو۔ بلکہ احسان دیگران را از راه ناز و تکبر کمتر شمرد وإذا رأى جميلا من الزميل، أو وجد نَزَلا من النزيل، فما شكر له وچوں نیکی و احسان از رفیق دید یا تحفه از مهمان یافت پس شکر نه کرد او را كما هو سيرة الصلحاء، بل أخذ عابسًا وذهب معرضًا كالسفهاء۔ چنانچہ سیرت نیکال است۔ بلکہ قبول کرد بحالت چیں بر جبیں بودن باز اعراض کرد و هیچو کمینه مردم برفت وإذا جاءه ضيف، شتاءً كان أو صيفًا، فما أكرمه بالخدمة وتواضع ١٣١ وچوں مہمانی بیاید سر ما باشد یا گرما پس بخدمت تواضع نرمی گفتگو الجنان وليـن اللسان، وما استفسر أين بات وما أكل بل ضاق ذرعا | اکرام آں ضیف نہ کرد۔ پس از و دریافت نکرد که کجا خسپید و چه خورد بلکه دل تنگ شد وصار كالشيطان ۔ وإذا صار من أغنياء فيخيب الناس من معارف۔ و شیطان گردید و چون از تو نگراں گردید پس مردم را از عطا ہائے خود محروم داشت ولو كانوا من معارف ۔ هذه حالاتهم، وكاد أن تنعدم جهلاتهم۔ وإنّي اگر چه آن مردم از آشنایاں باشند این حالتہائے اوشان است و قریب است که امور باطله ایشان معدوم شوند و أنا موت الزور، وحِرُزُ المذعور، وأنا حربةُ المولى الرحمن، وحجة الله من موت دروغ هستم و برائے کسے تعویذ هستم که ترسانیده شده و من حر به خداوند بخشاینده هستم - و حجت خدائے و و