لُجَّة النّور — Page 396
روحانی خزائن جلد ۱۶ ۳۹۶ لجة النور هذه الصفة الجليلة الشريفة في غير محلها وأضاعوا دُرّة الإيمان۔ و بزرگ را در غیر محل آں خرچ کردند و گوهر بزرگ ایمان را ضائع کردند در و ووضعوا محبة الله في مواضع أهواء النفس عند غليانها و و محبت الہی را محل ہوا ہائے نفس جوش آن نهادند الهيجان، ونسوا الله وحبَّه وشغفوا بالـغـلـمـان المـرد والنسوان۔ و خدا را و محبت او را فراموش کردند و شیفته جمال امردان و زنان شدند و غابوا عن حضرة الحق و جهلوا حُسْنَها، فويل للعميان۔ لهم و از جناب باری غائب شدند و حسن آن درگاه را فراموش کردند پس واویلا بریں کوراں أعين لا يبصرون بها، ولهم قلوب لا يفقهون بها، فتهوی تلک ایشان را چشم ہائے هستند که بدان نمی بینند و دلہا کہ بداں نہ می فهمند پس ایں دلہائے شاں القلوب غير الرحمن ۔ ولصق بها طائفها فلا يتركها في حين بغیر رحمان محبت می کنند و بدلہائے او شاں خیال ہائے ناپاک چناں چسپیده اند کہ ۵۵ من الأحيان يفعلون سيئاتهم بالحرية والاجتراء ، حتى هیچ وقتے از ایشان جدا نمی شوند بداں آزادی و دلیری بدی می کنند که تا آنکه لا يفهم منه قط أنهم يؤمنون بالله ويوم الجزاء ، ولا يُتخيل ازاں فہمیدہ نمی شود که ایشان بخدا و روز جزا ایمان می دارند و بدیدن اعمال شال برؤية أعمالهم أنهم يخافون مثقال ذرة حضرة الكبرياء فهذا۔ در خیال نمی گذرد که ایشان بقدر ذره هم از خدا می ترسند پس هو الأمر الذي اقتضى مصلحًا ينزل بينهم من السماء ، و ہمیں امر است که تقاضا کرد که یک مصلح از آسمان بر ایشان نازل شود و کذالک جرت عادة الله في السابقين من أهل البغي والغلواء۔ ہم چنین در پیشینیان از اہل جرائم ہمیں عادت خدا تعالیٰ جاری مانده