حقیقةُ الوحی

حقیقةُ الوحی — Page 734

روحانی خزائن جلد ۲۲ ۷۳۴ ضمیمه حقيقة الوحى۔ الاستفتاء ١٠٢ أنت الذي هو مبدء الأنوار نوَّرتَ وَجه المدن والبَيْدَاءِ تو آن هستی که مبدء نور هاست تو روئے شہر ہا و بیابان با روشن کر دی إني أرى في وجهك المتهلل شأنا يفوق شؤون وجه ذكاء من در روئے روشن تو شانے سے بینم که برشان آفتاب فوقیت ها دارد شمس الهدى طلعت لنا من مكة عين الندا نبعت لنا بحراء آفتاب ہدایت از مکه بر ما طلوع کرد چشمه بخشش از غار حرا برائے ما بجوشید ضَاهَتُ أَياةُ الشمس بعض ضيائه فإذا رأيت فهاج منه بكائي بعض روشنی ہائے او بہ روشنی آفتاب سے ماند پس چون دیدم بے اختیار مرا گر یہ آمد نسعى گفتـــــــان بدينِ مُحَمَّدٍ لَسْنَا كرجل فاقد الأَعْضَاءِ همچو مردان در دین محمد صلی اللہ علیہ وسلم کوشش می کنیم ما مثل آن شخص نیستم که بے دست و پا با شد أَعْلَى المُهَيْمِنُ هَمَّنا في دِينِهِ نَبنِي مَنَازِلنا عَلَى الجَوْزَاءِ خدا تعالی در دین او ہمت ہائے ما را بلند کرده است منزلہائے خود را بر جوزا بنا مے نہیم إنا جعلنا كالسيوف فندمَعُ رأس اللام وَهَامَةَ الأَعْدَاءِ ما همچو شمشیر با گردانیده شده ایم پس سر لئیمان و دشمنان را می کوبیم ومن اللام أرى رُجَيْلا فاسقا غولا لعينا نُطْفَة السُّفَهَاءِ و از لئیمان مرد کے بدکار را می بینم که شیطان ملعون از نطفه سفیهان است شكس حبيتٌ مُفْسِدٌ ومزوّرٌ نَحْسٌ يُسمَّى السَّعد فِي الجُهَلاءِ و منحوس است و نام او جاہلان سعد الله نهاده اند بد گو خبیث مفسد دروغ آراینده است ما فارق الكفر الذي هو إرثه ضاهَى أباه وأُمَّهُ بِعَمَاءِ کفرے کہ وراثت او بود از ان علیحده نشده است و در کوری مادر و پدر خود را مشابه است قد كان من دود الهنود وزرعهم من عبدة الأصنام كالآباء ومثل پدر وجد خود از بت پرستان بود این شخص از کرمان هنود و تخم ایشان بود فالآن قد غلبتُ عَلَيْهِ شقاوة كانت مبيدة أُمه العمياء پس اکنون همان شقاوت بروئے غلبہ کرد که مادر کور اور اہلاک کرده بود إني أراه مُكذِّبًا ومُكَفِّرًا ومحقِّرًا بالسب والإزراء من او را می بینم که او تکذیب من میکند و مرا کا فرمیگوید و با تحقیر کردن و دشنام دادن بهتانها می بندد