انجام آتھم — Page 275
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۲۷۵ مكتوب احمد سخن ہائے ایشان بہ بیں و تناقض را بہ ہیں طورًا إلى عرب عزوه وتارة أنظر إلى أقوالهم وتناقُضِ سَلَب العناد إصابة الآراء ۲۷۵ وقتے کلام مرا سوئے عرب منسوب کردند هذا مِنَ الرّحمن يا حزب العدا این املاء از خدا تعالی است اے گروہ دشمنان عنادی که میدارند رائی صائب را سلب کرد قالوا كلام فاسد الإملاء و وقتی دیگر گفتند که این کلام خراب املاء دارد لا فعل شامي ولا رفقائي نه کارشامی است و نه کار رفیقان من أعلى المهيمن شأننا وعلومنا نبنى منازلنا على الجوزاء خدا تعالی شان ما را و علوم ما را بلند کرد ما منازل خود را بر جوزا بنا می کنم بعد زین مقام مولویت را خالی کنید و در تاریکی چاہے پوشیدہ شوید خَلُّوا مقام المولوية بعده وتستروا في غيهب الخـوقـاء قد حددت كالمرهفات قريحتي ففهمت ما لا فهمه أعدائي ہمچو شمشیر ہائے تیز طبیعت من تیز کرده شد هذا كتابي حاز كل بلاغة این کتاب من هر نوع بلاغت جمع کرده است الله أعطاني حدائق عـلـمــــــه خدا تعالیٰ مرا باغہائے علم خود عطا فرمود إنى دعوت الله ربا محسنا من از خدائے خود خواستم که رب محسن است إن المهيمن لا يُعز بنخوة به تحقیق خدا متکبر را عزت نمی دهد پس آن چیز با فهمیدم که دشمنان نه فهمیدند بهر العقول بنضرة وبهاء دانش با را بتازگی و خوبی حیران کرد لولا العناية كنت كالسفهاء اگر عنایت الہی نبودے من ہمچو بی خردان بودے فأرى عيون العلم بعد دعائی پس چشمہ ہائے علم بعد از دعا مر ا نمود إن رُمتَ درجات فكن كعفاء اگر درجہ ہامی خواہی ہمچو خاک شو والله قد فرطت في أمرى هوى بخدا که در امر من از روئے ہوا و ہوس تقصیر کر دی وأبيت كالمستعجل الخطاء و مثل جلد باز خطا کننده انکار کردی الحر لا يستعجلن بل إنه يرنو بإمعان وكشف غطاء آ نکه آزادا از تعصب ها است او جلدی نمی کند بلکه بغور دل می بنگرد و از میان پرده می بر دارد و بر زنان و پسران خود ازین خوف رحم می کنند يخشى الكرام دعاء أهل كرامةٍ رُحمًا على الأزواج والأبناء نیک مردان از دعائے اہل کرامت می ترسند عندى دعاء خاطف كصواعق نزد من دعائے است کہ ہمیچو صاعقه می جهد والله إني لا أريد إمامة بخدا من هیچ پیشوائی را نمی خواهم إنا نريد الله راحة روحنا | ما خدا را می خواهیم که آرام روح ماست فحذار ثم حذار من أرجائي پس از کنارہ ہائے من دور باش دور باش هذا خيالك من طريق خطاء این خیال تو از خطاست لا سؤددا ورياسة وعلاء و ریاست و بلندی را نمی خواهیم