انجام آتھم

انجام آتھم — Page 227

روحانی خزائن جلد ۱۱ ۲۲۷ مكتوب احمد مع ذكر العقوبة، وإن لم تقبل فعليك أن تُرينا شرطًا في تلك القصة، فلا ﴿۲۷﴾ شرطے موجود نیست۔ واگر قبول نکنی پس بر تو واجب است که دران قصه مارا شرطے بنمائی۔ پس تكن كالأعمى مع وجود البصارة۔ واعلم أن الشرط لم يكن أصلا في القصة با وجود بصارت ہمیچو نابینا مشو و بدانکه در قصه مذکور ہرگز شرطی نبود المذكورة، ولأجل ذلك ابتُلي يونس وصار من الملومين، ونزلت عليه و برائے ہمین یونس علیه السلام را ابتلا پیش آمد و مورد ملامت گردید و بر و غمها وارد شدند الهموم، وأخذه الضجر المذموم، حتى استشرف به التلف، ونسى كل و تنگی دل او را گرفت حتی که حالت او تا بموت رسید وہر بلاء گذشتہ بلاء سلف، وظن أنه من المُفتَنين۔ فما كان سبب افتنانه إلا أنه را فراموش کرد و گمان کرد که در فتنه عظیم افتاده است و سبب بلائے او بجز این هیچ نبود که او یقین کرد که استيقن أن العذاب قطعى لا يُرَدّ ، وأنه سيقع فى الميعاد كما يود، فانقضى عذاب قطعی است که رد نخواهد شد۔ و بالضرور چنانکه خواہش اوست در میعاد واقع خواهد شد ۔ پس میعاد الميعاد وما استنشئ من العذاب ريحًا، وما استغشى لباسًا مريحًا، فأضجره ونه لباس راحت رساننده را پوشید پس یاد گزشت۔ واز عذاب پیچ ہوئے نشمید ۔ هذا الادكار، واستهوته الأفكار، وكان رأى القوم غالين في المراء ، ومنبرين | این واقعہ دل اورا تنگ کرد۔ وفکر ها او را فرو افگند و قوم را دیده بود که در خصومت غلو می کنند و در انکار بالإباء ، فحسب أنه من المغلوبين۔ فقال لن أرجع إليهم كذابًا ولن أسمع لعن پیشقدمی ها می نمایند ۔ پس دانست که من مغلوب شدم - پس گفت که من هرگز در حالت کذاب قرار داده شدن سوئے الأشرار، وما رأى طريقا يختاره، فألقى نفسه في البحر الزخار ، فتداركه رحم ربه اوشان نخواهم رفت - ولعن وطعن شریران نخواهم شنید و پیچ را ہے ندید که آنرا اختیار کند - ناچار خویشتن را بدریا