انجام آتھم — Page 189
روحانی خزائن جلد ۱۱ ۱۸۹ مكتوب احمد عقله صابةٌ من كمال الخشية، وطفق يجشأ من بلد إلى بلد كالمجنون، ۱۸۹ پیشگوئی حواس او پریدند ۔ و عقل او را از کمال خوف عارضہ دیوانگی لاحق شد ۔ و شروع کرد که از شہرے بشہرے ويجوب كل طريق كالذي يطرحه طوائح المنون۔ ورآه أناس كثير في زمن السياحة ہمچو دیوانہ میگشت ۔ و ہر راہے را ہمچو شخصے می برید که او را حوادث روزگار دور می اندازند و مردم بسیار او را وهو يبكى أو له رنّة النياحة، وشهدوا أنه كان بادى الغمة كثير الكربة، كالذى در زمانه سیاحت دیدند که او میگریست یا آواز گریستن میداشت و گواهی دادند که آثارغم برو ظاهر بودند و بسیار يموت من الغلة، أو كالمجرمين المأخوذين۔ بیقراری می کرد۔ ہمچو کسے کہ از تشنگی می میر دیا ہمچو مجر مانے کہ گرفتار می باشند ۔ فلا شك أنه خشى وتنزَّلَ إلى الخوف من طغيانه، ولا ريب أن زواجر پس هیچ شک نیست که او بترسید واز طغیان خود سوئے خوف فرود آمد و پیشگوئی ما در دل او نبئنا نجعتُ في جَنانه، وقرعت كلماتی صماخ آذانه، فخاف بها قَهر حضرة الكبرياء | و صماخ گوش اور اکلمات من بکوفت ۔ پس باعث آن کلمات از قهر باری تعالی اثر کرد۔ وانتهج على قدر مهجة الاهتداء ، على طريق الإخفاء ۔ ثم قسى قلبه بعد الأمن بترسید و قدرے بطریق پوشیده راه راست اختیار کرد باز چون از موت بے غم شد دل او من الفناء ، وإن الله لا يعذب خائفين في هذه الدنيا حتى يغيروا سير الخائفين۔ وإنه أقر سخت گشت - و خدا تعالی تر سندگان را درین دنیا سزا نمی دهد تا وقتیکه سیرت ترسیدن را تبدیل نکنند - واونز د دوستان بخوفه عند أحبابه، وأخبرهم عما جرى عليه في أيام اضطرابه، وكل أمر أخفاه خودا قرار خوف خود کرد ۔ واوشان را از ان همه ماجرا خبر داد که در روز ہائے بیقراری بروگزشته بود و من جمعه، أبدأه سيل دمعه، وكل ما ستر من المين، أبدءته دموع العين۔ ہر امرے که او از جماعت خود پنهان داشت سیلاب اشک او او را ظاہر کرد۔