اَلھُدٰی — Page 489
روحانی خزائن جلد ۱۸ ۴۸۵ نزول المسيح فانیان و پر از خدائے وحید پاک در نگین برنگ رب مجید آن خدا دیگر و دگر انسان لیکن اینان درو شدند نهان ۱۰۷ نے زسر ہوش نے زیا خبری در سر داستان بخاک سرے ہر کسے را بخود سرو کارے کار دلدادگان بدلدارے عالم دیگر است عالم شان دور از غیر حق معالم شان خفته اند و بچشم تو بیدار جز خدا کس نہ محرم اسرار فارغان از مذمت و تحسین نے زید نے خبر نہ از نفرین ہر کہ باذات اوسرے دارد پشت بر روئے دیگرے دارد ہر کہ گیر دورش بصدق و حضور از در و بام او بارد نور نور تابان چومه ز پیشانی پر ہمہ روز عشق ربانی عشق آن یار مدعا گشته دل از غیر خدا جدا گشته لطف او ترک طالبان نکند کس بکار رهش زبان نکند هر که آن در گرفت کارش شد صدا میدی بروزگارش شد مثل آن داستان کجا دیدی پس چرا هجر او پسندیدی به که تو زود تر رهش گیری این نه باشد که پیش از ان میری عمر اول ببین کجا رفت است رفت و بنگر ز تو چها رفت است پاره عمر رفت در محردی پاره را بسر کشی بردی تازه رفت و بماند پس خورده دشمنان شاد و یار آزرده بشنو از وضع عالم گذران چون کند از زبان حال بیان کین جهان با کسے وفانکند نکند صبر تا جدا نہ کند گر بود گوش بشنوی صد آه از دل مرده درون تباه که چرا رو بتافتم از خدا دل نهادم در آنچه گشت جدا همچنین ساعتی ترا در پیش گور آواز ہا دہد چون خویش یاد کن وقت کوچ و ترک جهان جان بلب خانه پر زشور وفغان زن بنالد بدیدۂ خونبار پسرے گرید از پس دیوار دخترے سر برہنہ اشک روان همه خویشان شده تن بیجان ناگهان با نگ آمد از سر درد که فلان زین سرائے رحلت کرد چند فرزند را گذاشت یتیم بیوه بیچاره مانده باصد بیم این مال است عیش دنیا را گر ندانی بپرس دانا را بر سر گور پائے تست اے خام ہوش کن تا نہ بد شود انجام این جهان است مثل مردارے ہر طرف چون سگے طلب گارے رست آنکس که دست زین مردار خاک شد تا مگر شود خوش یار لطف او ترک طالبان نه کنند کس بکار رهش زیان نه کنند هر که از خود شد این دش خواند نکته هست گر کسے داند ☆ ☆ ما حصل اس تمام تقریر کا یہ ہے کہ انسان اس دار الظلمات میں آ کر کبھی نجات نہیں پا سکتا بجز اس کے کہ خود خدا تعالیٰ کے مکالمات سے مشرف ہو کر یا کسی اہل مکالمہ یقینیہ اور اہل آیات بینہ کی صحبت میں رہ کر اس ضروری اور قطعی علم تک پہنچ جائے کہ اس کا ایک خدا ہے جو قادر اور کریم اور رحیم ہے اور یہ دین یعنی اسلام جس پر یہ قائم ہے در حقیقت یہ سچا ہے۔ کاتب نے سہوا کنند لکھا ہے جبکہ درست کند ہے۔ اس کی تائید اوپر کے بارھویں شعر سے بھی ہوتی ہے (ناشر)