البلاغ

البلاغ — Page 452

روحانی خزائن جلد ۱۳ ۴۵۲ ترغيب المؤمنين و اما نحن فصبرنا على اقوالهم۔ وثبتنا قلوبنا تحت اثقالهم۔ لتعلم الدولة انا لسنا مگر ما بر سخن ایشان صبر کردیم وزیر بار ہائے ایشاں دل را ثابت داشتیم تا گورنمنٹ انگریزی بداند که ما هیچ اشتعال و بمستشيطين مشتعلين۔ ولا نبغى الفساد بالمفسدين۔ غضب نمی داریم ۔ وہمچو مفسداں فساد را نمی خواهیم ۔ و لا ننسى احسان هذه الحكومة۔ فانها عصم اموالنا و اعراضنا واحسان این حکومت را فراموش نمی کنیم زیرا نکه ایشاں مال ہائے ما را و آبرو ہائے ودماء نا من ايدى الفئة الظالمة۔ فالان تحت ظلها نعيش بخفض و راحة۔ ما را و خون ہائے ما را حفاظت کردند ۔ واکنون زیر سایہ ایشاں بآسانی و راحت می گذرانیم و ولا نرد مورد غرامة من غير جريمة۔ و لا نحل دار ذلة من غير معصية۔ بل بغیر جرمے بیچ تاوانے عا ئد حال ما نمی گردد و در مقام ذلت بدوں معصیت نمی آئیم ۔ بلکہ از ہر نامن كل تهمة و آفة۔ و نكفى غوائل فجرة وكفرة۔ فكيف نكفر نعم | تهمت و آفت در امن هستیم و از مفاسد بد کاراں کفایت کرده شدیم - پس چگو نه نعمت منعم را المنعمين۔ و كنا نمشی کاقزل قبل هذه الايام۔ وما كان لنا ان نتكلم بشيء ناسپاسی کنیم و ما پیشتر از میں ہمچو لنگ می رفتیم - و مجال ما نبود که در دعوت جناب پیغمبر خدا صلی اللہ علیہ وسلم في دعوة دين خير الانام۔ وكان زمان الخالصة۔ و زمان الذلة والمصيبة چیزی بگوئیم و زما نہ سکھاں زمانہ رسوائی و مصیبت بود ۔ شریفاں درو حقیر شدند و کنیز کاں صغر فيه الشرفاء۔ واسادت الآماء۔ وصبت علينا مصائب ينشق القلم | سردا ر ہا پیدا کردند ۔ و آں مصیبت ها بر ما ریخته شدند که قلم بذکر آں منشق می گردد و از وطن ها بذكرها و خرجنا من اوطاننا باكين۔ فقلب امرنا بهذه الدولة من بؤس الى | بگریز خارج شدیم ۔ پس کار مادر ایں سلطنت از تنگی سوئے فراخی مبدل شد ۔ و از با دتند رخاء۔ و من زعزع الى رخاء۔ وفتح لنا بعناياتها باب الفرج۔ و اوتينا الحرية بعد سوئے ہوائے نرم منقلب گشت و از مهربانی او در کشادگی بر ما کشوده شد و بعد از