مکتوبات احمد (جلد پنجم) — Page 412
مکتوبات احمد ۴۱۲ جلد خواجہ صاحب کا دوسرا خط بخدمت جناب میرزا صاحب عالی مراتب مجموعه محاسن بیکراں متجمع اوصاف بے پایان مکرم معظم برگز به برگزیده خدائی احد جناب میرزاغلام احمد صاحب متع الله الناس ببقائه و سرني بلقائه و انعمه بالائه پس از سلام مسنون الاسلام و شوق تمام و دعائے اعتلائے نام وارتقائے مقام واضح ولائح باد نامه محبت ختامہ الفت شمامہ مشحون مہربانی ہائے تامہ معہ کتاب مرسلہ رسیدہ چہرہ کشائے مسرت تازه و فرحت بے اندازہ گشت مخفی مباد که این فقیر از بدو حال خود بتقاضائے فطرت در عربدہا افتادن و بے ضرورت قدم در معارک مناقشات نهادن پسند ندارد چندانکه می تواند خود را از مداخل طوفان نزاع بے معنی برمی آرد و چون اکثر مردم را موافقت ہوا از طلب حق باز داشته است و تعصب مجاری تحقیق را بخاک جهل فرا انباشته برای بکنه گفتار با نا رسیده و غایت کارہ نادیدہ غوغائے برمی انگیز ندو ہماں غبار جہالت کہ بہوائے عناد برداشته بسر خویش می پیز ندور نه ثمره کار ها بر نیت صحیح است و دلالت بات ابلغ از تصریح پوشیده نماند که در این جزوز ماں کسانے از علمائے وقت از فقیر مطالبہ جواب اند کہ ہمچو کسے را (یعنی آں صاحب (را) که با تفاق علماء چنین و چنان ثابت شده است چرا نیک مرد پنداشته اند و از چه رود روئے حسن ظن داشته چون تحریر ایشان مملو بود از کمال جوش و ترکیب الفاظ ایشان با برق پیشہا ہم آغوش نظر بر آنکه مضامین شان بر غلیان دلها گواه است و بر نیت هر کس خدائے داناتر آگاه و به هیچ کس گمان بد بردن شیوہ اہل صفا نیست و بے تحقیق کسے را منافق یا مطیع نفس دانستن روانہ فقیر را در کارشان هم گمان بدگران می نمود زیر آنکه اگر نیت صادق داشته باشند غلط شان بمشا به خطافی