Haqiqatul-Wahi (The Philosophy of Divine Revelation) — Page 938
938 AL-ISTIFTA'-SUPPLEMENT TO HAQIQATUL-WAHI قَدْ قُلْتَ لِلسُّفَهَاءِ إِنَّ كِتَابَةَ عَفْصُ يَهِيجُ الْقَيْءَ مِنْ اِصْغَاءِ تو سفیهان را گفتی که کتاب او بد مزه است از شنیدن قی می آید You babbled to the fools that my book Is distasteful, the hearing of which triggers vomiting. مَا قُلْتَ كَالْأُدَبَاءِ قُلْ لِي بَعْدَ مَا ظَهَرَتْ عَلَيْكَ رَسَائِلِي كَقُيَاءِ بگو تو مثل ادیبان چه گفتی بعد زانکہ رسائل من تراقی آرنده معلوم شدند May I ask what your contribution as a writer is, After which my books should appear to you as vomit? قَدْ قُلْتَ إِنِّي بَاسِلٌ مُتَوَغُلُ سَمَّيْتَنِي صَيْدًا مِّنَ الْخُيَلَاءِ تو می گفتی که من دلاور و در علم توغل با دارم و نام من شکار نهاده بودی You claimed to be brave and an avid scholar; In your arrogance, you referred to me as your prey. الْيَوْمَ مِنِّي قَدْ هَرَبْتَ كَأَرْنَبٍ خَوْفًا مِّنَ الْإِخْزَاءِ وَالْإِعْرَاءِ امروز از من بیچو خرگوشے بگریختی ازین خوف که رسوا خواهی شد و برهنه خواهی شد Today you flee from me like a rabbit, For fear of being humiliated and exposed. فَكِّرْ أَمَا هَذَا التَّخَوُّفُ أَيَةً فکر کن آیا این نشان خدا تعالی نیست رُعبًا مِنَ الرَّحْمَنِ لِلْإِدْرَاءِ که بر تو رعب انداخت تا ترا آگاه کند Reflect! Is this fear not a Sign from God Almighty; An awe inspired by the Gracious God to make you understand?