دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 73

نظرے کن کجائی اے نادان یار در خانه تو گرد جهان در غمش زار زار میگریم ہمچو ابر بہار می گریم بیم در دی بر زورو بود راز شعا گرچه صبرانه رمرد بود خوش بود سیر باغ وقت بها خوشتر از صد بهار دیدن یار اے بسا عقدہ کہ سخت نمود عزم کردیم و ناگهان بخشود نروم ز آستان سلطانی گر قبولم کنی و گر رانی آب ده میوه دار را بشتاب بیشتر آیدش عمر زان آب چون درختی بود پلید و ببر نے گل آن نہ سایہ و نہ ثمر این درخت خبیث را نگذار گر بخواهی سلامت گلزاره ہر کیسے مایہ دارد و پا یہ سرما نزد ما است سرمایه در ره عاشقه چو مردن نیست عاشقانها وجود خود گهیست راضیم ہر چہ نے پسند دیار عاشقان را بگرم دسر و چهار معجزہ پیغمبر خدا صلی اللہ علیہ وسلم این کے دیده است کز یک جام آب نوشند فوج ہائے عظام ذات بیچون و چند افتاد است و از حدود و قیود آزاد است تا نه نور دلت نظر آید از ضلال اپنے ننه باید لیک گفتم شباہت سفلی یا تو چون عاقلی که چون طفله زین پسم تاب هجر باز نماند دل از دستم شد و قرار نماند