دُرّ مکنون

دُرّ مکنون — Page 60

دور شو از تعصب و گرمی جنگ بیجا لیکن یہ بے شرمی آن خدا هست فارغ از خوردن پاک و برتر ز زادن و مردن چون ترا افتاد پرده زکار پرده بر پردہ سے نہی ناچار آنچه افتد به بند کون فسام بنده باشد آن نه رب عباد پرده روئے خود کشا از پیش جان من سوختی بفرقت خویش تا توانی مرو بکوئے فراق جان بمیرد تر از ہوئے فراق ہر کسے رہا نہاد سیرت و خو که در ان سیرت است مردن او پیچ جاز و پناه بر نشوری و از خداوندیش بدر نشوی نے پلید از تو مے شود نے پاک برتر از درک و خارج از ادراک منزل عشق ہر کہ جانش بسوخت از هجران جان دیر بهر دیدن جانان عشق را از همه طریق جدا است نسب عاشقه خداست خدمات اندران جا کہ حال کے باید گفتگوئے تہی چه کار آید گر بگفتا رہاتے کالے کار فرخ نگو شدے بارے عشق را لازم است یه دو عذاب عاشقی و نشاط آتش و آب در دل من صحبت جانان گفت را ند که گفتش نتوان کے حواسم نجاست بنے ہوشم شورش عشق کرد مد ہوشم تا بزندان کفر در بندی کے بیار عزیز پیوه ندی