دُرّ مکنون — Page 200
۲۰۰ سعر آن همه تن چشم در حریم وصال تو چشم و دل همه در بند آب نان داری نہ زبیرت که ه بندی کمر بحرص و ہوا وگر نه بغرض غلط عمر جاو دار باری که گویدت که تو پر ہیز گاری آفریخ مدام شاید معنی انیس جان داری غزل ز مہر بار اگر کے ظہور سے نیست ولے چھہ غم کہ مہر دلم فتور سے نمیت تمام انجم و خورشید ماه رویدم مثل او جمال تو پیچ نور سے نیست خود این جمال که داری زن صف و عمر دست مسجد و جهد بزنان اور ان قصوره نیست روه عزل فرخ مرا دل است خدا بر شمایل دلدار ایجان بی دوست کہ بے د و سم زجان بیزار دریغ و درد که درد که بعد از فراق دانستم که راحت دل و جاغم نگار بودنگار بود نگا بدر د عشق و غم و آه و سوز و ناله زار چنان خوشم که یکی از شما باغ و بها طریق عاشقی و طور آن زمستان را که رمز عشق ندانند مردم شیار غزل خلق و عالم جمبله در شور و شراند عشقبازان در مقام دیگراند گر دلا زین کوچه بیرون نگذریم هم سگان کوچه از ما بهتراند عاشقا نرا چیست حاجت با دگر دلبران عشاق را خود پرورند غزل خوش کسانی که درین مرحله جان به پرند عبد دندری که بگردند بپایان بودند ترک آن جمله بگفتند کہ بے دلبر بود پیش از مردان خود محو شد اند و مروند اے بخوبی دلبران را بستر دوسری نعت | قرة العينين دل هر دلبر شماره بازان طریقت را شها نیست جز اتباع تو بال و پرے